Alfaias

Settecento

2010-03-15T19:00:00.002-04:00

As afinidades electivas

2009-05-12T19:00:00.000-04:00

Quizabes a calidade que mellor nos defina aos blogueiros sexa o desencanto. Ciclicamente, melancólicos, certificamos a nosa morte e redactamos o noso propio obituario.

Esmorecen os xornais en papel, disque tamén os libros, e agora a este ladaíña interminábel de cadáveres seica tamén hai que engadir o blogomillo. Asistimos ao noso velorio, soterrámonos e os máis crentes reencarnámonos nun perfil que din que nos define, pero que reduce as nosas vidas a unha listaxe de gustos e preferencias tan baleira coma esa soidade da que renegamos. Procuramos centos de amigos e agregámolos nese patio de rexoubas tan grande e solitario coma un deserto. Cada gran, un amigo. Todo eles collen nunha presada de area que cando nos decatemos esluirase entre os nosos dedos. Volvemos coleccionar cromos coma cando nenos; cambiámolos e durante un tempo vivimos coa ilusión de completar o álbum, que de seguro ficara nun recuncho poeirento.

Estamos en crise, si, mais a unión fai a forza. Concentrémonos, sumemos esforzos e recursos e conformemos un só equipo. Eu xa calcei as botas e partir de agora xogarei neste novo campo. Nuns días irei afacéndome e percorrerei a banda coma sempre.

O sitio do meu lecer

2009-05-12T11:07:00.000-04:00

Marchou Antonio Vega, fican as súas cancións.

Tarde piaches, meu!

2009-05-11T06:48:00.006-04:00

Coligit, expurgat, innovat e ás veces fala, aínda que mellor estaría calado.

Parabéns, Monsieur Giraud

2009-05-08T05:33:00.004-04:00

Hoxe cumpre anos o gran Moebius e quero darlle as grazas por todas as horas de lecer coas que me agasallou nos últimos 25 anos. Grazas por Bueberry, por John Difool, por Arzach, polo Maior Fatal, por Jim Cuttlass, polo Incal, polos mundos de Edena , pola Venecia celeste...

Woods

2009-05-07T00:02:00.001-04:00

Levo semanas enganchado a esta canción do novo EP de Bon Iver, cuns versos moi sinxelos que repite arreo e cun marabilloso tratamento da súa voz acada este fermosísimo resultado:

I'm up in the woods

I'm down on my mind

I'm building a still
to slow down the time

Galegao

2009-05-06T06:44:00.002-04:00

Levo todo ano acudindo os luns pola tarde ao conservatorio co meu fillo e o seu bombardino. Aló agardo dúas horas por el para traelo de volta canda dúas amigas e compañeiras. A ida atravesamos sempre a Avda. de Castelao e dende primeiro día en que me preguntou quen era o tal Castelao, eu debúllolle todos os luns parte da súa vida e obra e el anda un chisco alucinado de que fose tantas cousa: político, escritor, ilustrador, pintor... Este luns cando xirabamos na rotonda diante do Alcampo, falamos:

―A Castelao le gustaba mucho el gallego, no?

―Abofé que si, xa cho contei.

―Pues si tanto le gustaba bien se podía llamar Galegao y no Castelao.

Recoñezo que tardei en collelo e mo tivo que explicar, pero logo escachamos os dous a rir coma parvos. Eu pola súa brincadeira e el, supoño, que satisfeito pola súa enxeñosa ocorrencia.

Correlingua

2009-05-05T03:31:00.004-04:00

Hoxe , día no que os meus fillos e moitos outros correran polas rúas de Vigo na defensa da nosa lingua no Correlingua o9, cobran aínda máis sentido as valentes palabras de Belén Regueira.

Escritores galegos para qué?

2009-05-04T05:31:00.004-04:00

Moi atinado e de obrigada lectura o artigo de hoxe de Ferrín.

MUSA GALEGA

2009-05-01T02:55:00.007-04:00

Aturei a gala da entrega dos Mestre Mateo á espera de que alguén saise en defensa da nosa lingua. Tras moitas referencias a paralise do sector por mor da crise e do troco de goberno tivo que chegar a gran BELEN REGUEIRA para poñer as cousas no seu sitio. Belén non necesita dun premio para que moitos saibamos que é a mellor comunicadora deste pais de ananos, e como tal defendeu a nosa lingua e a dos nos fillos ("o coñecemento sempre suma"), valente e sentida, dun xeito que me emocionou. Mágoa dun plano do conselleiro de Turismo nese intre, pois andaba por alí co seu rostro cosmopolita. Mentres outros fican incomprensiblemente calados, ela falou ben alto e ben clariño.
Máis tarde un dos premiados agrdeceulle de xeito persoal o seu discurso e adicou o seu premio ao seu fillo Nuno, creo que se chamaba, a quen coñecen polo alcume do neno que fala galego no barrio da Coruña onde vive. Eu quero darlle azos a ese pai para que siga na loita. Eu rendinme hai tempo; meu fillo entrou na primaria coma galego falante e en Nadal xa perdera a súa lingua. A miña filla malia que lle falamos en galego case non o emprega, o seu compañeiro de xogos, o seu irmán e o seu principal referente idiomático. Ulos están os seus dereitos cívicos ? En ningures, ese dereitos só existen para os castelán falantes.
Grazas Belén, no meu nome e no dos meus fillos Lucas e Zoe.

A casa do Vagabundo

2009-04-30T12:32:00.003-04:00

Este sábado día 2 de maio falarei de O Carteiro de Bagdad con Rivadulla Corcón na Radio Pública Galega a partir das 14.30, quedades todos convidados.

A aceifa...

2009-04-29T04:25:00.009-04:00

...xa comezou e o gran caudillo das hostes da amabilidade lingüística baixou o seu polgar condenando a morte a todos aqueles infieis que non falén en cristián.

(Sobre a ilegalidade da medida os seus complacentes asesores xurídicos poden dicir misa pois dende o primeiro ano de facultade aprendiase que una norma de rango inferior non pode derogar unha superior como se pretende facer: a orde presidencial, xa de por si de dubidosa legalidade competencial, de que a inspección de educación dite tal circular supón unha derogación ímplicta do decreto do galego, pasándose polo forro toda a xerarquía normativa. E mentres tanto o modelno conselleiro de educación mirando cara a outro lado e precupándose das subvencisóns dos colexios do Opus que discriminan por razón de sexo ao seu alumnado. O outro día o mestre Xabier Docampo chamabanos a resistencia pácifica, pero isto pinta moi mal, as agresións sucédense unha tras outra. Imos ter que tomar as armas, é a nosa lexítima defensa.)

Patas de peixe

2009-04-29T00:19:00.000-04:00

Hai xentiña que non aprende e segue a traballar pola nosa culturiña. Hoxe, ás 20.30 na sala Ultramarinos de Compostela (Casas Reais 34) e coa compaña musical do grupo Stranniki un fato de arroutados presentan a nova editora Patas de Peixe que xa ten nas librarías unha mágnifica e coidada edición de O incrible neno devorador de libros do gran Oliver Jeffers que vos recomendo a todos. Benvidos sexan estes pobres toliños.

A culturiña

2009-04-28T04:27:00.013-04:00

A nosa non é unha Cultura con maiusculas, é unha culturiña para andar pola casa en bata e chinelas e non saír nunca a rúa, non vaia ser que nos avergonce ou se arrefríe. Unha culturiña de corpo 12 que xamais acadará a altura precisa pois só mirá para os seus pés e cae seguido no vitimismo. Unha culturiña chea de artistiños locais que cortos de miras nada teñen que dicir alén do Padornelo. Unha culturiña de escritores que se limitan e porfían teimudos en empregar unha neolingüa, un dialecto artificial conservado grazas a un feixe de labregos analfabetos. Unha culturiña á que, de cando e vez, lle chove un premio nacional, pero só por aquilo de gardar as formas.
Somos un fato de limitadiños que precisamos dun berniz cosmopolita e políglota como o do que presume o Conselleiro de Turismo. Como seica ainda ten chea de cocacolas e sandwichs de polo a neveira da súa casa en Nova Iorque, podería ir organizando nela estadías e residencias de artistas e escritores galegos. Así poderíamos caer da burra dunha vez e unirnos a esa gran Cultura global, que é o que este país precisa para sair dunha vez por todas do seu atraso secular.

Nihil Obstat

2009-04-27T05:54:00.003-04:00

Deixovos unha nova anotación no obradoiro da rúa d´Armada cunha nova crítica de Festina Lente, quizabes a derradeira, aparecida esta fin de semana no sumplemento cultural do ABC.

25 de avril, sempre

2009-04-25T03:52:00.001-04:00

Hoxe é un día extraño, emotivo e alegre por unha banda etriste pola outra.

Made in Galiza

2009-04-23T06:32:00.007-04:00

O políglota e cosmopolita conselleiro de Turismo non fala catalán na intimidade como Aznar, mais le uns versos dese perigoso radical de esquerdas que é Ferrín antes de durmir. E cóntanos máis e máis cousas perante unha coca-cola e un sanwich:

"La cultura gallega está muy bien pero limita, prefiero la cultura hecha en Galicia"

"... fomentando o de Galicia ou que se produce en Galicia, non só o que abrangue o adxectivo galego . No meu mandato proxectarei a cultura que se fai aquí, sexa quen sexa, na lingua que sexa."

Día do libro... galego

2009-04-23T00:06:00.000-04:00

Se estades estomballados no voso sofá,
podedes mercalo aquí ou acolá.

(Aviso: este post axústase estritamnete aos novos protocolos
de amabalidade lingüística)

De crucifixos e bandeiras

2009-04-21T11:34:00.009-04:00

De todos os austeros fastos dos novos conselleiros de onte chámame moito a atención que nun estado aconfesional como o español sega sendo noticia que dous deles prometeran o cargo, Educación e Traballo, cando o sorprendente e que oito deles aínda o xuraran, deben de ser conselleiros pola graza de Deus e non polo dedo de Feijoo ou de Louzán. Amais, toda a cerimonia faise perante un crucifixo e unha bibilia, en fin...
Nas súas primeiras declaracións todos eles, coa lección ben aprendida coma un fato de mainiñas ovellas, dixeron aquilo de programa, programa e programa; agás o conselleiro de Turismo que anda coa perrencha do Xacobeo 2010. Todo cheira a un presidencialismo atroz, co Presidente acumulando máis e máis competencias, igualdade incluida, e esculcando aos seus dez mágnificos para que ningún saque os pés do prato.

Logo produciuse o relevo ante os seus predecesores e aí a que refulxiu cal supernova foi a conselleira de Traballo e Benestar, á que "algo le chirriaba y le producía alergia": no despacho de Quin só ondeba a bandeira galega, e ela ipso facto encargou unha bendita enseña nacional, xa sabedes a española, a única nación que para eles existe no estado español, e unha europea tamén por aquilo de disimular. O que non aclarou foi o tamaño da mesma, xa a vexo un domingo destes nun suplemento envurullada nela coma un ninfa de Boticelli. Dende logo esta muller vai dar xogo, e senón ao tempo. Por certo, algúns semella que seguen en campaña e non baixan do seu infame cabalo.

Distopía

2009-04-20T03:52:00.005-04:00

O corpo do J.G. Ballard, probalablemente un dos mellores e máis influintes escritores da segunda metade do Século XX, e un dos meus preferidos, regresou onte á terra agostada e deixou baleiro o seu escritorio. Nesta foto conversa con gran J.L. Borges. Sempre pensei que nesa conversa había un grande novela que xa quederá sen escribir ou quizabes non? Vaian estes vellos versos na súa lembranza.

CAR CRASH

Anacos de cristal pingan na autoestrada
e o sangue e o tempo
estouran en millóns de glóbulos vermellos.

Homenaxe a Ramiro Fonte

2009-04-16T00:02:00.000-04:00

14 de abril de 1931

2009-04-14T04:30:00.001-04:00

Vento nas velas!

2009-04-13T12:25:00.007-04:00

Esta frase da que tanto gusta o meu editor Manolo Bragado, e o único que se me ocorreu dicir, amais de dar os oportunos agradecementos, cando hoxe me comunicaron que a Sección de Crítica Literaria da AELG propuxo o meu Festina Lente para os Premios de narrativa e poesía galegas que a Asociación Española de Críticos Literarios fallará o vindeiro día 18 de abril en Santander. E aínda me honra máis que na proposta me acompañe a gran Chus Pato.

Azar

2009-04-08T00:04:00.003-04:00

A semana pasada rematei e corrixin unha nova novela e, isto xa comeza a ser un vicio perigoso, empecei a matinar no meu próximo proxecto: retomar aquela serie que non interesou a ninguén, mirar a America con aquela vella idea. Non sabía moi ben cara a onde tirar, mais un libro co que me agasallaron no IES Castro Alobre tras unha fantástica charla cos rapaces a conto de Festina lente, deume a idea. Precisaba procurar por un vello recorte de xornal de hai catro anos que tiña gardado nalgures sobre o meu escritorio, nel estaba o celme desta nova historia. Pasei toda a fin de semana tras del e non houbo maneira de atopalo, batín con esvaecidos recortes de hai dez anos pero do que precisaba, nin pegada. Xa desistira e comezara a ler o que tiña escrito da serie, cando, hoxe ordenando o escritorio da oficina, o maldito recorte caeu ao chan entre un feixe de papelorios.
Teño claro que non podo deixar pasar esta brincadeira do azar, así que alá vou. A historia, polo de agora, comeza en New Jersey a comezos dos oitenta coa morte dun vello emigrante galego, pero dá moitas voltas no espazo e no tempo... Aínda non teño o final, nin a estructura, pero si a historia e os personaxes, así que todo se andará.

Adeus, mestre

2009-04-07T00:02:00.001-04:00

Deixounos o gran cantador e contador Chano Lobato, para min, con Gardel, o mellor intérprete de Volver, o marabilloso tango con letra do gran Alfredo LePera.

Estou canso I

2009-04-06T00:03:00.000-04:00

Estou canso de pedir un café con xeo nos bares e de que, invariablemente o camareiro/a me pregunte sempre, un café con hielo?, como se eu non fose quen de entender a miña propia lingua.

Hallelujah!

2009-04-03T03:35:00.003-04:00

As miñas pregarias foron escoitadas, e tras gozar con Dylan, Young e Van, o 13 de agosto poderei escoitar por fin ao gran Leonard Cohen no auditorio de Castrelos na cita musical máis importante do verán galego.

Memoria histórica

2009-04-02T11:57:00.003-04:00

Parabéns, Dionisio!

Degranxo cutufo, samuruas papiloseiros!

2009-03-30T06:46:00.004-04:00

O sábado tiven a honra de recibir da Fedración de Libreiros de Galicia o premio Irmandade do Libro ao libro do ano por Festina lente. O mellor do evento, amais do premio como non, foi ter a oportunidade de compartir mesa e mantel durante tres horas con tres mestres como Fina, Agustín e o tamén premiado Xabier, co que poso na foto cos nos pesados galardóns. Xavier fixo un emotivo, combativo e imprescindíbel discurso sobre a nosa lingua que podes ler aquí.

Degranxo cutufo, samuruas pailoseiros! Moitas grzas, amigos libreiros!

Junta de Galicia

2009-03-26T05:25:00.003-04:00

Vía Trafegando Ronseis

No centro dun mundo propio

2009-03-24T13:58:00.009-04:00

Aproveitando que o gran r.r. e Cesar Candelas veñen de gañar o III Premio de Teatro Radiofónico do Diario Cultural, aí vai unha nova entrega do Escritorio Galego onde o primeiro explícanos devagar as súas receitas literarias preferidas.

Nove meses

2009-03-23T05:06:00.004-04:00

Este e o tempo que transcorreu dende que Festina saiu do prelo e aínda está a darme moitas alegrías: agora anda de finalista nos premios da AELG e nos da Federación de Libreiros.

Disparen ao pianista I

2009-03-20T04:56:00.006-04:00

No seu artigo de onte no Xornal, David Formoso falaba do esmorecemento do galego e propoñía unha nova estratexia. Na súa analise sinalaba entre outras causas esta: "Ligado ao ensino, están as lecturas. As que se recomendan, polo xeral, son tan pouco axeitadas como atractivas. Chegados a unha idade, os rapaces atopan libros máis interesantes en castelán."

Carafio ! resulta que agora, a fuxida dos rapaces cara ao castelán é culpa tamén dos escritores galegos. Seica non escribir de magos ou de vampiros leva aos mozos a devorar os betsellers internacionais. Non sei, pretenderá, que escribamos por concurso público e sexa a Admon. que nos indique, pobriños autores que non se decatan de nada, os temas á moda para que escribamos sobre eles. Xa o vexo: pasarela literaria galega, outono-inverno do 2010.

Semella esquecer o sr. Formoso, que a nosa LIX e un dos terreos máis vizosos das nosas letras, o que conta coa maior visibilidade exterior, cun feixe de traduccións e é recoñecido polo mundo adiante con premios e honras de todo tipo. Cando un neno coreano pode ler a Agustín ou a An na súa lingua por algo será, ou ao mellor pensa o sr. Formoso que estes autores tamén faran fuxir aos nenos do coreano cara ao inglés , por exemplo.

Mellor será que o Sr. Formoso apunte a súa escopeta dialéctica cara outra presa. Ainda que pensandoo ben, esta idea, a do escaso atractivo do que estamos a escribir os autores galegos, comeza a callar tamén noutros ámbitos, aí temos as queixas dalgúns senlleiros libreiros nos últimos meses. Pero deles, dos libreiros, prometo falar o luns.

GALEGOTICÓNS

2009-03-18T05:17:00.003-04:00

Iago Martínez fala hoxe ben clariño no Xornal ao fío do novo Mapa Sociolingüístico.

Pepe González 1939-2009

2009-03-17T07:59:00.007-04:00

Morreu o debuxante Pepe González, e o solleiro destes días trouxo un aquel de melancolía. E aquel rapaz , que xuntaba as pesetiñas para mercar no quiosco o Creepy, o Zona 84, o Comix Internacional e tantos outros, emocionouse e percorreu de novo co seus dedos o corpo sensual de Vampirella.

Amabilidade lingüística

2009-03-12T05:27:00.004-04:00

Feijoo vai camiño de atopar un lugar senlleiro nos libros de lingüística a carón do mesmísimo Saussure. Onte, na súa visita ao Consello da Cultura Galega, sacou da manga un novo palabro: amablidade lingüística. E con todo o descaro reinvindicou a Piñeiro, Sabell e incluso a Cunqueiro! Como se non chegara coa entelequia esa do bilingüismo hármonico. O alicerce dese nova política de amabilidade lingüística xa sabedes cal é: "Pobrecitos, que hablen lo que quieran esos palurdos, siempre que no se mezclen con mis niños y los retrasen en sus clases de inglés" .

Asemade, coma pasa sempre que os petos do estado andan baleiros, os recortes viran pola cultura, pois non foi quen de confirmar que vaia haber consellería, así que cada un xa pode ir pensando e pagarse os mojitos. Aínda que isto non é mala idea, só pensar en Lopez Chaves nese posto dáme un calafrío. O que si confirmou e que o gran eixo da súa política cultural vai ser o Xacobeo 2010, asi que xa podemos irnos preparando.

De todos os xeitos, o dos recortes nos gastos culturais en tempos de crise, especialmente de aquilo que os políticos populistas considerna que é elitista, esténdese coma un andazo por toda Europa. Vai como exemplo a polémica que ven de crear Baricco en Italia pedindo que nestes tempos de recesión non se poden desbaldir os cartos públicos no teatro e na música e que estes deben gastarse nas escolas e na TV.

11M

2009-03-11T04:55:00.002-04:00

Érgome as oito da mañá con M., está preñada de cinco meses e ten cita ás nove para unha ecografía. Na radio oímos a Gabilondo que informa da masacre en Madrid, e eu acendo o televisor na procura das primeiras imaxes, con tanto rebumbio o noso fillo Lucas esperta, prepárolle o almorzo e M. lisca lixeira, pois vai chegar tarde a súa cita.

Namentres o visto para ir a escola Lucas pregúntame que pasou, pois o barullo da televisión e da radio asolagan toda a casa. Eu explícolle que uns homes malos puxeran unhas bombas nuns trens dos que a el tanto lle gostaban e morrera moita xente inocente; el, espontáneo, retrúcame dicindo que habería que matalos. Eu trato de explicarlle que iso non estaría ben, que habería que detelos, xulgalos e metelos no cárcere. El cos seus case catro anos, non queda moi convencido. Eu tampouco.

Hoxe, un ano despois, Lucas aínda se lembra do día dos trens, eu aínda me lembro daquela outra nai que tamén ía facer unha ecografía a que nunca chegou e miña filla Zoe que ten case oito meses e alumea co seu sorriso as noites escuras dun tempo infame que non escolleu vivir.

(Anotación do 11/3/05)

O olifante de almafí

2009-03-10T06:50:00.007-04:00

Sempre pensei, que das andainas polo país que Manolo Gago nos relata no seu extraordinirio Capítulo 0, poderíanse sacar o xermolo de moitas e boas novelas. Pero o caso da elefante de guerra da igrexa da Pobra recoñezo que me deixou prendido e ata enfiei unha historia sobre a súa orixe e a do canteiro que a traballou.
Recoñezo que agora non podo escribrila -co seu permiso, por suposto- pois ando ensarillado, por un lado, cun proxecto ilusionante co que estou aprendendo moito sobre a escrita malia que case aseguraría que non sacarei nada en limpo, e, por outo, teño unha novela rematada por corrixir, a espera do veridito dos meus lectores, que andan un chisco preguiceiros.

Causalidades/casualidades

2009-03-09T05:37:00.011-04:00

Fagamos un pequeno xogo e contextualicemos todas estas novas: o candidato, que eu saiba aínda non é presidente (lembremos o tamayazo madrileño) que no mitín das Travesas en Vigo (un dos seus feudos electorais) camelou coa súa demagoxia (en castelán, of course) aos inquedos traballadores de Citroen que teñen un ERE sobre as súas cabezas; levaba tres anos usando de balde un coche cedido pola empresa. Ao parecer esa cesión incumpre o rexime de incompatibilidades do parlamento galego e incluso pode ser causa de obrigas fiscais. Pois ben, esa mesma empresa que tan xenerosa lle cedeu o automóbil anuncia agora, uns días depois das eleccións unha inesperada carga de traballo de 14.000 vehiculos que ao parecer lle caeron do ceo e dos que non sabía ren. Agora xogade vós e relacionade...

(Os de PRISA con tal de seguir meténdolle o dedo no ollo a Esperanza e a vella guardia do PP, largábanse onte unha reportaxe haxiográfica sobre o beatífico Feijoo, o home sen pasado, sen mácula nin mancha. Todo por manter aí a Rajoy: saben que non hai mellor/peor contricante para ZP. En fin.. o da prensa neste país está a chegar a uns extremos...)

Praat jy Spaans?

2009-03-06T05:17:00.013-04:00

Ben pouco lle durou a Feijoo o seu discurso obamista do domingo: do "gobernarei para todos e o con todos" pasou onte ao "gobernarei para todos e con todos pero cada un na súa corte". A política de segregación lingüistica que ven de anunciar é un dos maiores erros políticos, -contéñome no calificativo- dende a chegada da democracia. Un erro que é o primeiro alicerce para acadar unha nova maioría progresista para este país nas eleccións do 2013.

Este ataque frontal ao sentido común, ao máis elemental principio de igualdade e á nosa lingúa, abre unha caixa de pandora da que non semella moi consciente.
Se a un pai ou nai se lle dá a posibilidade de escoller que o seu fillo non comparta aula con eses pailáns que queren aprender galego, cal será a seguinte escolla? Non compartir aula con inmigrantes? con nenos do sexo contrario? con rapaces musulmans? con ciganos? con nenos cuxos pais non estean casados? con nenos de parellas gais? con nenos morenos de máis...? E como faran os mestres para recollelos da hora de lecer e levalos a cada un para a súa aula monolingüe, poñerémoslles mandilóns de cores? Unha chapiña coa bandeira, co símbolo da súa relixión, co sexo dose seus pais...
É onde vai todo aquilo da política de austeridade, da loita contra o dispendio? Pensa duplicar mestres e aulas, onde está a financiación? E cos libros de textos? serán gratuitos só os que estan en castelán e o que queira galego que o pague? Ou ao mellor pensa organizar o ensino todo de xeito monilingüe. Por unha banda os CEIPG, os galegos, e pola outra os CEIPE, os casteláns. E despois de crear guetos lingúisticos escolares, os pais, por aquilo da concilición da vida laboral e familiar, mudaranse o máis preto posible das escolas dos seus fillos e as nosas vilas e cidades quedarán segregadas entre banda galega e banda castelán.

(Na foto, a vella bandeira afrikaner, xa estou imaxinado a bandeira galega, coa española incorporada no medio e coa británica tamén, por aquilo de que sen o inglés non se pode andar polo mundo. No título do post unha frase en afrikaans: Falas español? )

What´s going on

2009-03-06T00:06:00.004-04:00

Na nosa casa, os días Marvin Gaye son aquelas xornadas felices nas que un se alegra de estar onde, como e con quen está. Neses días lucidíos sempre soan estes dous temas a xeito de pagá acción de grazas.
Pois ben, tras a grisalla e o desencanto destes días é hora de ollar cara a adiante. Vaia este video con todo o meu agarimo para o arrichado de Mario que nunca caeu no pesimismo e para todos aqueles que aínda non levantaron o ánimo. Estamos en marcha de novo.

Watchmen

2009-03-05T05:56:00.006-04:00

Co gallo da estrea mañá da versión cinematográfica, que el hombre molécula xa foi debullando, no semanario A Nosa Terra que podedes atopar dende hoxe nos quioscos fago unha recensión desta obra fulcral da narrativa contemporánea.

Xeración perdida

2009-03-04T05:17:00.007-04:00

Ao fío desta lúcida anotación de Brétemas e desta incontestable de Lándoas póñome a facer contas da meu persoal historial político dende que cumprín os 18 anos: 86-87 AP, 87-90 PSOE, 90-05 PP, 05-09 PSOE-BNG, 05...PP. É dicir 18 anos de dereita contra contra 7 escasos de esquerda, nos que creo lembrar que só gañei catro eleccións. O balance é triste é arrepiante. Comenteillo ao meu fillo onte ao mediodía durante a comida: que moito me temía que ía ter que ser el quen desaloxase a estes do poder alá para o 2018 cando poderá botar por vez primeira.

Comezamos ben

2009-03-03T05:09:00.003-04:00

Non tardou nin 48 horas, haberá que volvera as rúas entón.

Corina vai quedar

2009-03-02T05:13:00.007-04:00

Esta canción é a que mellor pode definir o meu estado de ánimo. Sen que iso deslexitime a vitoria espectacular de Feixoo e a desfeita, tamén espectacular do bipartito/bifronte, nunha xornada histórica de participación electoral.
Non estou triste polo hostión dese bipartito/bifronte que o buscou á mantenta, coa súas leas constantes e coa súa covardía política; senón por algúns deses vencedores que desfilaron tras da pancarta de GB e que podon acabar nunha consellería. Estou triste por que penso que é un día triste para a nosa lingua.
E fácil dicir agora que xa a barruntaba (aínda que só 38), malia que a Mario lle desgusten os que falan a touro pasado, pero cando un leva dez días escoitando nas cafeterías e bares de Vigo falar só do coche e do mobiliario do ex-presidente e logo dos vellos secuestrasdo, dos armanis e do iate do ex-vicepresidente, é que algo non vai ben. E non foi. A extraordinaria suba do voto urbano popular demostra que ese discurso do dispendio callou naqueles que máis dificil o están pasando, nos parados e hipotecados das cidades, que lexitimante castigaron aos desbaldidores: "eu estarei fodido pero ti vas a puta rúa". O que non sei é que sentiran cando esa austeridade que lles venderon supoña só a sinxela mudanza dos ocupantes dos coches oficiais e dos despachos, máis nada.
Despois, están os desencantados, coma min, que esperaban moito máis dese cambio progresista de hai catro anos, e que remataron decepcionados e pasaron de votar, eu fíxeno no derradeiro intre dun xeito utilitario que aínda me doe, pero coñezo a moitisimos que non o fixeron .
Por non falar de Pepiño e os seus fontaneiros de Ferraz que debeu pensar que isto era como o congreso federal aquel que lle gañou a Bono, en fin...
Ningún dos dous EX fixo o máis mínimo exercicio de autocrítica onte nos seus dicursos, non falaron da súa arrogancia, da súa deconexión co realidade, da mala xestión... nada de nada. Perderon por que o outro gañou sen máis, como se eles non botaran un mal agarrado na pista durante catro anos no que se meteron cambadelas arreo.
E agora Feixoo. Deberá escoller moi ben o seu equipo, no discurso de onte tras a vitoria seguía a manter a súa idea da campaña que agardo que poida cumprir. Deberá tamén levar coidado de Raxoi, que pretenderá capitalizar o seu éxito como propio, cando se o pensamos na súa campaña no rural o presidente popular ben pouco fixo e aínda pode perde un deputado por Ourense.
E logo están todas esas promesas: listas de espera de 45 días, baixada de impostos, o peche das galeoscolas, o citroen de presidencia, a derogación do decreto do galego... moitas delas inviables dada a situación económica e outras arrepiantes e que son as que, como galegofalante, me meten o desacougo no corpo.

Ás urnas

2009-02-27T10:44:00.004-04:00

"A lingua é a pel. A cor da pel vai canda nós a calquera lugar."

O Profesor de vegliota, Manuel Veiga

O presidente puxo (ou quitou) a carauta

2009-02-23T05:21:00.004-04:00

“No pasaré nunca, reitero, por el aro de la imposición lingüística, porque las lenguas ni se prohíben ni se imponen, se aman, se aprecian y se valoran, —porque— son instrumentos de unidad"
"Quiero una Galicia sin adoctrinamientos de ningún tipo, no gobernaré a cualquier precio. Mi precio es alto: se llama Galicia y nunca se deberá a nada que no sea Galicia y los gallegos, y quiero ser y seré el presidente de todos y, sino, tenéis mí palabra y no lo seré; trabajaré para todos sin colores ni distinciones”.

(Noia o 22 de febreiro de 2009)

Adeus á carne

2009-02-20T05:23:00.004-04:00

Bo Entroido a todos:
pantallas, correos, merdeiros, irrios, cigarróns,
felos, peliqueiros, charrúas, boteiros, choqueiros,
murrieiros, vergallerios, damas, máscaras, galáns,
xenerais, carautas, troteiros, madamitos e madamitas.

Baixo a pel

2009-02-19T05:34:00.004-04:00

Existen grandes clásicos e obras mestras do cine, da literaura e da música nos que case todos podemos concordar. Logo estan eses libros, filmes ou discos que nalgún momento das nosas vidas, e con indepedencencia da súa calidade, quedáronse metidos baixo a nosa pel para sempre. Obras que conectaron dun xeito emocianal con nós como espectadores, lectores ou oíntes. Obras nas que nos vemos reflectidos, cos nosos soños, inquedanzas ou pesadelos. Obras que semellaban que falaban con nós directamente e fitaban o noso interior. Obras, en fin, que sempre nos acompañarán.
A min pásame con algúns filmes, e volveume pasar onte con Beautiful girls, o extraodirnario filme do malogrado Te Demme, que vin na TV ata ben entrada a madrugada. Non vou de debullar agora as marabillas desta obra e as grallas, que tamén as ten, pero recoñezo que no intre en que a vin eu rondaba a idade dos seus protagonistas e me atopaba na mesma encrucillada vital que eles. Curiosamente é un filme, xunto con este ou estoutro por exemplo, que non teño en DVD e que non merco de xeito consciente. Prefiro descubrilos por azar nunha madrugada cando os botan pola tele e deixar que se metan de novo baixo a miña pel.

Vinte

2009-02-17T05:14:00.005-04:00

Un, dous, tres, catro, cinco, seis , sete, oito, nove, dez, once, doce, trece, catorce, quince, dezaseis, dezasete, dezaoito, dezanove e vinte foron os metros que separaron aos rapaces e mulleres do caiuco de Teguise dos seus soños. Unha distancia infinda, un delgado fío entre a arela e o pesadelo, entre a vida e a morte.
Non é dificil de imaxainar que para algúns destes rapaces fora o seu segundo ou terceiro intento, tras seren expulsados nunhas desas razias ordeadas por un goberno que di ser progresista e de esquerdas, e que converte aos axentes de policías en cazadores de cabeleiras negras e mouras. Que noxo!

Galegos coma vós

2009-02-13T05:48:00.004-04:00

A máis lúcida e autocrítica reflexión sobre a mani e os incidentes en Santiago faina Cesare. Confeso, que pasada a carraxe inicial polo que vin e escoitei ese domingo, e reflexionando devagar ten máis razón cun santo. Supoño que a distancia con que observa todo lle permite esa claridade, máis se o poñemos en directa relación con esta nova.

Lúa de xemas frías

2009-02-13T00:05:00.001-04:00

TA ÑI CHAU ÑI DUNGUN

Ñomumgenedochi dungun meu
entuken ñi dungun
aluñmalechi pun meu
apumniengeam

Graciela Huinao

Tranquilos que non tolei. Este poema de chilena Graciela Huinao pertence a escolma de poesía mapuche Lúa de Xemas frías, a cargo do poeta Xulio L. Valcárcel e editado recentemente por Espiral Maior. Una libro con grandes versos coma estes e que ademáis nos descobre unha cultura indíxena minorizada e unha lingua, o mapudundgun, ricaz, complexa e fermosa como a nosa.

A VOZ DO MEU PAI

En linguaxe indómita
nacen os meus versos
da prolongada
noite do extreminio.

Eleniña

2009-02-12T00:05:00.002-04:00

Unha das maiores vergoñas da miña cidade e que esta elementa siga de presidenta da Federación de Veciños Viguesa. Como acotío non se mete en poucas pucharcas, agora vai e se erixe en representante de todos os viguesas para darlle un palmadiña no lombo, en castelán por suposto, ao ínclito editor da Voz.

"Reflejan lo que pensamos cada uno de los vigueses"

Aquí xa todos a coñecemos e lembramos o ben que bailaba aconchegada a bilingüe Corina Porro.

(E mira que non me gusta falar aquí destas historias, pero ás veces lévanme os diaños)

A peneira de An

2009-02-11T05:38:00.003-04:00

A escritora An Alfaya peneiranos os fermosos segredos

do seu proceso creativo nunha nova entrega do Escritorio galego.

Cocido madrileño II

2009-02-10T00:05:00.001-04:00

Non o vira ata o de agora e aínda que poida ser un chisco reseso teño que comentalo.

Dalgúns opinadores e dos titulares dalgúns xornalistas xa sei o que me espera, pero destes dous non o agardaba. A tira dá unha visión sesgada, parcial e reducionista do acontecido o domingo en Santiago. Toma partido, sinalando aos bos e aos malos. Castelán si, galego non. Incluso na caracterización dos personaxes, elegantememente traxeado un e con rasgos porcinos o outro. Calquera que vexa os videos pendurados na rede e as fotos sabe que iso non se axusta a realidade. En fin, unha verdadeira mágoa. OINK, OINK!

Cocido madrileño

2009-02-09T05:41:00.006-04:00

As conclusisóns que podemos tirar da exaltación do cocido madrileño onte en Santiago poderían resumirse nestes sinxelos puntos:

1º O escaso poder de convocatoria, só 3.000 nunha Quintana medio baleira, cando a máis pequecha festa de calquera produto gastronómico do país conta aos seus participantes por ducias de milleiros e iso que hai que pagar as racións e non teñen buses de balde como estes.
2º O infame emprego do termo "independentista" por parte dalgúns medios que lle serven de altofalantes, todos os coñecemos e négome a enlazalos, e que vai camiño de identificarse con ese outro tan querido polos mesmos: "islamista".
3º O fielmente retratados que quedaron os políticos galegos que ían tras da pancarta cos seus rostros desencaixados pola carraxe, e que dende onte pasaron xa a historia do aldraxe contra a nosa cultura como inimigos do galego. Berremos os seus nomes ben alto e non os esquezamos cando vaiamos a depositar o noso voto o un de marzo: Corina Porro, Carlos Negreira, Alfonso Rueda, Ignacio López-Chaves e Ana Pastor.
4º O escaso sentido do humor das forzas da orde e o lixeiros que andan sempre para darlle aos de sempre. Unha e outra vez, as pelotas de goma baten nos mesmos.

Bus nacionalista

2009-02-05T06:54:00.003-04:00

Este é o bus tuneado cun vello poema meu. Aquí podedes deseñar o voso.

G2

2009-02-05T05:32:00.004-04:00

Non sei se será cousa da precampaña electoral, pero dende o luns os rapaces deste país poden por fin ver un programación infantil polo serán na nosa lingua propia na segunda canle da TVG na TDT. Asemade os poucos programas interesentes da nosa televisión pública, Banda Curta, Miraxes, Onda Curta e Libro Aberto, reemítense a unhas horas máis axeitadas para un televidente que non sexa un noctámbulo confeso.
Benvida sexa esta programación imprescindíbel para a normalización do galego entre a rapazada. Agora, só desexar que estreen algunha nova serie e non sexan todo reposicións, para que un non teña que estar pelexando cos fillos para que non cambien a unha canle en castelán.

Por que menten os pais?

2009-02-03T00:02:00.000-04:00

Nun dos primeiros faladoiros que fixen nunha escola, un dos rapaces preguntoume estrañado, “por que menten os pais?” Referíase ao feito de que no libro os pais mentíanlle arreo ao protagonista. Eu, dubidei antes de responderlle, e tentei explicarlle que era un intento por parte dos adultos de protexelo, de agocharlle a cruel realidade que o arrodeaba. Un intento ben intencionado pero van, pois a verdade sempre remataba por impoñerse, e así acontecía na novela. Deseguido, espeteille que os seus pais tamén lle mentían, que todos os pais o facían, incluso eu mesmo aos meus fillos. O rapaz estartelou os ollos ante as miñas palabras e ficou amoucado o resto da charla.

De regreso a casa, fun matinando, entre o arrepentimento e a indignación, na pregunta daquel rapaz, na miña resposta e no que realmente se agochabas tras delas. De seguro que lera moitos libros ao longo dese curso e nos anteriores, pero semellaba que os adultos e rapaces que se atopara neles non eran senón idealizadas construcións virtuais que non se correspondían á realidade. Pensei que, en moitos deses libros, esa realidade se presentaba edulcorada, peneirada polo cribo da corrección política, do didactismo e do adoutrinamento. Libros ateigados de prototípicos bos e malos, nos que todo era branco ou negro, sen que tivese sitio o cinsento, esa sombría calella que todos transitamos acotío. Libros de protagonistas clónicos e intercambiables, nos que se escollía o seu sexo, cor, nacionalidade ou relixión atendendo ao gusto ou a tendencia do momento. Libros que eran requintados espellos onde os rapaces se reflectían, pero que non podían atravesar, por que doutro lado non había ningún país das marabillas, senón o máis absoluto baleiro. Libros convertidos en silabarios morais e manuais de boas maneiras onde a literatura brillaba pola súa ausencia, onde a palabra e a expresión eran danos colaterais nunha guerra que só procuraba un presunto e altruísta fin educativo. Libros de finais felices onde se presentaba a vida como unha tómbola e non como o inferno que é en moitas ocasións, nos que as tramas estaban tan mastigadas que non deixaban aos rapaces roelas ao seu gusto.

Porque, aínda que semelle obvio, hai que dicir que a LIX é literatura. Os autores somos escritores, non pedagogos nin preceptores, e debemos facer literatura, ese é a nosa misión, se é que nesta sociedade mercantil na que vivimos temos aínda algún papel atribuído. Debemos enfrontarnos a escrita con independencia e liberdade, facéndoo coa mesma paixón e os mesmos azos, sen distincións polo xénero ao que poida ser adscrita.

Existe un evidente prexuízo social en relación coa LIX e acotío escoitamos cualificativos despectivos sobre ela, opinións infundadas e displicentes. Quizabes, é que o gañamos a pulso. Escritores, editores, críticos e educadores, semellamos esquecer tamén nalgún lugar do camiño esa verdade fundamental. Que a LIX, ante todo, ten que ser literatura e non ese fío musical anódino que agora soa nos corredores de escolas e institutos, nos cuartos de moitos rapaces. Convertemos a placidez, a seguridade, a sinxeleza e o conformismo en valores literarios supremos que substituíron á carraxe, ao risco, á complexidade e á rebeldía. Extraviámonos e temos que volver retomar o camiño. Temos que escribir sen marcos nin censuras, botando man de todos os recursos do noso oficio, sen excepción. Temos que escribir para incomodalos e provocalos, para que dubiden e se interroguen. Eis o papel da literatura para rapaces.

Hai un dito árabe que di que un libro é coma un xardín que se leva no peto. Pois moi ben, démoslles aos rapaces iso, sementemos nos seus petos vizosos xardíns cheos de matogueiras e silveiras nos que teñan que rozar e sachar arreo. Estou seguro de que o esforzo ben paga a pena.

Aí fora, a vida é unha selva. Non lles mintamos, para iso xa están os seus pais.

(Artigo publicado no suplemento de cultura Nós do Xornal de Galicia do sábado 31 de xaneiro)

O marqués de Sargadelos

2009-02-02T04:35:00.012-04:00

Antonio Raimundo Ibáñez hai hoxe 200 anos que foi asasinado vilmente nas rúas de Ribadeo. O noso primeiro industrial ilustrado morreu por afrancesado a mans deses poderes fácticos que logo entronizaron ao absolutista Fernando VII nesa suposta guerra que o liberalirmso decimonónico e o actual nacionalismo español nos venden como de Independencia (chamada guerra peninsular por toda a historografía europea).
Incluso algúns papáns galegos únense aos fastos e van traer en 1ª clase a un sobriño-tataraneto de Napolén , supoño que non será para linchalo na porta do Sol. Non estaría mal que algúns dos nosos gobernantes estudaran un chisco de historia e se deixasen de tanto populismo. Precisamos dunha certa revisión de todo este mito españolista, non nego a existencia dunha revolta popular, pero a mesma non foi tan espontánea como se pretende presentar, senón argallada por aqueles, igrexa e nobreza, que vían peligrar os seus privilexios ante os principios ilustrados franceses. A guerra só supuxo a perpetuación do antigo rexime durante case todo o ominoso século XIX, ata a Gloriosa de 1868.
Cando moitos europeos camiñaban cara á modernidade republicana nos loitabamos e morríamos para seguir baixo a bota do monarca absolutista, iso sí, español a moita honra.

Nai, mamá, mom

2009-01-29T14:43:00.004-04:00

Como se non chegara coa entelequia esa do bilingüismo harmónico, o axente 009 saca agora da manga o trilingüismo con portátil.

Voto emigrante

2009-01-28T13:55:00.005-04:00

Obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, obsceno, osbceno.

(Xa que Iago Martínez non o fixo no seu excelente artigo de onte no Xornal, roubolle a idea e fágoo eu por el)

4º Aniversario

2009-01-27T00:01:00.001-04:00

Hai xa 4 anos, 500 anotacións, que comezaron estas Alfaias e que me convertín en Folerpa. Neste tempo pasaron moitas cousas na miña vida: publiquei todos os meus libros; a milla filla, daquela un naipelo, xa vai para os cinco anos; o meu fillo xa é un homiño de oito que carrexa o seu bombardino polo conservatorio, sego a despertar a carón dela... Houbo risos, choros, decepcións, alegrías e algunha que outra perda, pero seguín adiante, moitas veces grazas aos comentarios que algúns aquí deixaron.
O mais importe que me aconteceu grazas a este caderno foi que coñecín a moita xente, algúns, penso, xa son amigos para sempre. Grazas a eles por estar aí e a todos os demais lectores tamén, de parte de Folerpa e de Marcos Calveiro tamén.

Explicación II

2009-01-26T05:10:00.002-04:00

(Grazas a desintereseda coloboración de Danilo mellorei moito a imaxe gráfica da miña campaña en prol da nosa lingua. Deixo aquí ao carón a imaxe. Os que queirades xa sabedes)

A desvergonza de FENOSA

2009-01-26T05:02:00.004-04:00

Os meus avós levan sen luz dende a noite do venres por mor temporal como moitos outros fogares galegos, seica 60.000 aínda hoxe. E non viven nunha casal perdido nas montañas do interior, senón a uns quilómetros do centro de Pontedeume. Os dous pasan dos oitenta anos e levan uns días un chisco trastornados, a escuridade e o frío descolocáronnos e non saben en que hora viven. A súa rutina cotiá viuse estragada e iso afectoulles moito. Amais, a miña tía tivo que pechar o seu restaurante, perdeu todo o que tiña conxelado nas cámaras e todas as comidas da fin de semana. Unha desfeita.

E mentres tanto que fai FENOSA, nada de nada. Nin sequera foi quen de informar aos seus abonados de cando podería estar resolta a incidencia na liña, como din con eufemismo. Seica caeron moitas árbores, e é certo a situación foi execpcional, pero se as servidumes que afectan a todos as liñas estiveran limpas de matogueiras e ramalladas , a incidencias terían sido moitas menos. Calquera que camiñe polos montes do país sabe moi ben o estado das liñas, dos paus da luz e de todas esas torres enferruxadas.

Pero a eles dálles igual, son uns desvergonzados, só hai que ver o que fixeron co seu último recibo. Con ir por el ao caixón e comprobalo, poderédesvos decatar da falcatruada. Non pasaron a ler os contadores e facturaron unha lectura estimada moi á baixa, na nosa casa só 13 ridículos euros polos meses de novembro e Nadal cando de media pagamos 70. Así no próximo recibo, o de marzo facturaran toda esta enerxía atrasada coa suba autorizada por Industria a partir deste mes de xaneiro e co incremento ademais do IVE. Unha desvergonza.

E mentres tanto que fai a Xunta, nada de nada, pois xa está en precampaña. Hoxe na Radio Galega o conselleiro de industria falou por fin e mostrouse moi timorato, seica teme que as eléctricas implicadas lle impugnen o concurso eólico. O que máis dixo foi que se abriría unha investigación. Cando foi o apagón de Barcelona as eléctricas tiñan aberto un expediente aos cinco minutos pola Generalitat do que derivaron multas millonarias.
O dito, á desvergonza de FENOSA, únese a da Xunta.

Limpeza de sangue

2009-01-26T00:06:00.000-04:00

Por fin, hoxe ás oito da tarde, lectura dramatizada de noso premio nacional Limpeza de Sangue de Rubén Ruibal na sede da SGAE en Santiago, na rúa das Salvadas. Dirixe Santi Prego e conta cos actores Sergio Zearreta, Josito Porto, Xavier G. Pan, Fernando Morán, Monica García, Mónica Camaño, Xavier Deive e Víctor Mosquera. Do ambiente sonoro encárgase Anxo Graña e conta co apoio da Asociación de Actores e Actrices de Galicia. Unha cita imprescindible e de balde para os amantes da nosa mellor literatura.

Explicación

2009-01-23T07:15:00.004-04:00

(Creo que os lectores deste caderno merecen unha explicación:
Dáme arrepío ver aí ao carón o rostro de Corina, pero foi ela coa súa torpeza política quen sitou o debate nestes termos: ou ela ou o galego. Eu téñoo claro, quedo coa miña lingua.
Non son eu moi amigo destas historias pero a auga xa comeza a sobordar o vaso. Agardo que todos aqueles que teñades a elección clara coma min fagades o mesmo e espalledes pola rede está sinxela campaña -imaxe e enlace- en defensa da nosa lingua e da nosa cultura.)

Aníbal volve?

2009-01-23T05:11:00.009-04:00

Nun magnifico artigo, hoxe no Luces do País, Daniel Salgado fai unha relación dos bartlebys das nosas letras. Nel recolle unhas declaracións do mudiño máis senlleiro da nosa literatura, Anibal C. Malvar, nas que desvela que traballa nunha novela "que xa está avanzada", para logo insinúar de que ten presente como modelo Os miserábeis de Victor Hugo. Eu xa estou a esfregar as máns.

Penso que se ao final se concreta, está xa é a nova máis importante deste ano na nosa literatura.

O canto dos peixes

2009-01-22T04:57:00.004-04:00

(A fermosa ilustración da cuberta é obra de Ramón Trigo)

Os vellos roqueiros nunca morren

2009-01-21T07:13:00.003-04:00

Aqui tedes o video do novo tema de Neil Young, Fork in the road, o seu novo disco na primavera.

O mellor do 2008

2009-01-20T05:03:00.005-04:00

Os lectores das Fervenzas Literarias tiveron a ben escollerme como autor do ano e a Festina Lente como mellor obra narrativa de adultos. Moitas grazas a eles e os meus parabéns aos demais premiados.
Amais no Libro Aberto emitido este domingo pasado podedes ver unha entrevista que me fixeron na fantástica sala da imprenta do Mueseo do Pobo Galego.

Volver, sempre, a Poe

2009-01-19T05:34:00.005-04:00

It was many and many a year ago,
In a kingdom by the sea,
That a maiden there lived whom you may know
By the name of ANNABEL LEE;
And this maiden she lived with no other thought
Than to love and be loved by me.

I was a child and she was a child,
In this kingdom by the sea;
But we loved with a love that was more than love-
I and my Annabel Lee;
With a love that the winged seraphs of heaven
Coveted her and me.

And this was the reason that, long ago,
In this kingdom by the sea,
A wind blew out of a cloud, chilling
My beautiful Annabel Lee;
So that her highborn kinsman came
And bore her away from me,
To shut her up in a sepulchre
In this kingdom by the sea.

The angels, not half so happy in heaven,
Went envying her and me-
Yes!- that was the reason (as all men know,
In this kingdom by the sea)
That the wind came out of the cloud by night,
Chilling and killing my Annabel Lee.

But our love it was stronger by far than the love
Of those who were older than we-
Of many far wiser than we-
And neither the angels in heaven above,
Nor the demons down under the sea,
Can ever dissever my soul from the soul
Of the beautiful Annabel Lee.

For the moon never beams without bringing me dreams
Of the beautiful Annabel Lee;
And the stars never rise but I feel the bright eyes
Of the beautiful Annabel Lee;
And so, all the night-tide, I lie down by the side
Of my darling- my darling- my life and my bride,
In the sepulchre there by the sea,
In her tomb by the sounding sea.

Annabel Lee, de Edgar Allan Poe

Man lenta

2009-01-15T07:01:00.002-04:00

O escritor e xornalista Xesús Fraga desvélanos os segredos
do seu proceso creativo nunha nova entrega do Escritorio galego.

As ficcións de Daneil Gil

2009-01-14T05:57:00.007-04:00

Brétemas lanza unha luva e eu recólloa. O reto é dificil, escoller entre unha das 938 capas que o mestre Daniel Gil deseñou para os libros de peto de Alianza Editorial. Eu, entre as moitas que me gustan, escollo esta por unha cuestión sentimental, foi o meu descurimento de Borges e aínda gardo o libro na casa como unha alfaia. Recoñezo que tamén gusto da de Villares, esas zocas a medio facer semellan unha metáfora da nosa historia.
E xa seguindo co xogo, cantos deses libros lestes? Cando cheguei a cen deixei de contar, pero confeso que o voraz lector adolescente que fun, e o escritor que agora pretendo ser, fíxose coas lecturas desa colección e dalgunha outra (Bruguera libro amigo)

O salto do golfiño

2009-01-13T05:10:00.004-04:00

Malia o tempo transcorridod dende que saiu do prelo, Festina Lente, segue a recibir críticas. A última deixovola nunha nova anotación no obradoiro da rúa d´Armada.

Votade, malditos, votade

2009-01-12T05:12:00.005-04:00

Nesa páxina de referencia das nosas letras que é Fervenzas Literarias e que tan ben leva Nacho, convocan a súa escolla dos mellores do ano pasado. Así que xa sabedes, poñede aos vosos preferidos no formulario e enviádeo. Ah, ademais sortease un lote de libros entre os participantes. Animádevos.

Betty Freeman 1921-2009

2009-01-09T05:12:00.006-04:00

O nome desta muller, morta hai un días aos 87 anos, non aparece en moitos dos cds que teño na casa, nin seguramente figurará nos libros de historia da música, mais o seu patrocinio e apoio a algúns dos compositores contemporáneos americanos máis senlleiros foi fundamental para que chegaran a nós marabillas como este Different trains de Steve Reich, unha das obras capitais da música do seculo pasado.

En torno da Baskerville

2009-01-07T05:34:00.005-04:00

Mañá inaugúrase con este suxerinte título unha interesante exposición no CGAC na que unha trintena de deseñadores gráficos e industriais a proposta da DAG interveñen sobre un libro, tranformándoo ata convertilo incluso noutra cousa. O volume escollido é A imprenta en Galicia. Século XIX, un inventario das produción impresa nese século no noso país, editado en dous tomos pola Xunta no ano 2002, encadernado en pastas duras e maquetado con tipografía Baskerville.

Chegan os reis

2009-01-05T06:15:00.003-04:00

Al veure despuntar
el major lluminar
en la nit més ditxosa,
els ocellets cantant
a festejar-lo van
amb sa veu melindrosa.

L'àliga imperial
pels aires va voltant,
cantant amb melodia,
dient: 'Jesús és nat
per treure'ns de pecat
i dar-nos l'alegria'.

Respon-li lo pardal:
'Esta nit és Nadal,
és nit de gran contento'.
El verdum i el lluer
diuen, cantant també:
'Oh, que alegria sento!'

Cantava el passarell:
'Oh, que formós i que bell
és l'Infant de Maria!'.
I lo alegre tord:
'Vençuda n'és la mort,
ja neix la Vida mia'.

Cantava el rossinyol:
'Hermós és com un sol,
brillant com una estrella'.
La cotxa i lo bitxac
festegen el manyac
i sa Mare donzella.

La garsa, griva i gaig
diuen: 'Ja ve lo maig'.
Respon la cedernera:
'Tot arbre reverdeix
tota planta floreix
com si tot fos primavera'.

El cant dels ocells

Feliz ano do boi

2008-12-31T00:03:00.001-04:00

Segundo a tradición oriental o 2009 será o ano do boi (ushi en xaponés) e o aciago que deixamos atrás foi o da rata (nezumi). Agardemos que non se cumpra aquel dito budista de "o que a rata comeza o boi remata" e que o vindeiro sexa un chisco mellor e traia paz e esperanza para esa xentiña de Gaza, do Congo e de tantos e tantos lugares...

Eclipse

2008-12-30T00:03:00.001-04:00

Joan Brossa (19919-1998)

David vs. Goliat

2008-12-23T13:22:00.016-04:00

Hai que pensa e dixo que a literatura galega son só Rivas e Suso de Toro, e que os demais nada pintamos, ao que os editores retrucaron con xeito, algún cos datos na man para situar o debate no seu xusto lugar.
Eu vou facer a miña pequena achega pois non sei quen sería o xornalista de investigación que fixo a pescuda pero debeu estar noutras librarías, por falar só das que coñezo ben: en Libroruro de Vigo na entrada e no medio está o libro en castelán, ao fondo a LIX en galego é castelán e a dereita, tras a caixa, o libro galego, nunha mesa as novidades e o resto en andeis, na 1ª pranta está papelaría e na 2º libro de texto, ensaio e demais. Logo, botarlle en cara a Follas Novas en Santiago que o libro galego estea no soto canda os libros noutras linguas é descoñecer un pouco da súa historia, dos vidros escachados hai non moitos anos por ter libros en galego no seu escaparate, da súa importante labor editorial antes e agora en prol das nosas letras. En fin, que para comezar un debate hai que ter os datos e as informacións contrastadas e non collidas con alfinetes ou trabucadas.
Respecto a inxusta queixa dos libreiros, non é cuestión que que non teñamos oferta, que a hai e variada, é que hai que apostar con valentía por ela. Temos algo que envexar ao que ven de alén do Padornelo? Entre as novidades das últimas semanas podemos atopar unha mágnifica viaxe imaxinaria, unha distopía, unha cosmopolita novela sobre o exilio, un thriller teolóxico, diversas revisitacións ou destilacións de Shakespeare, un chuviñoso retablo experimental e algunha testemuña protexida en apuros. Estou seguro que se na Casa do Libro houbese na entrada dous ou tres palés de calquera deses libros galegos fartarianse a vender.
Amais estes días nos que pasei moito tempo en diversas librarías non escoitei que ningún empregado recomendase os nosos libros aos moitos compradores despistados que buscaban un agasallo ao chou. Sempre remataban recomendando a sota -a francesa do ourizo-, o cabalo -o nórdico falecido- e o rei -o esotérico nipón- que publicitan arreo todos os suplementos literarios. Iso si, malia que dous deles teñen tradución ao galego sempre metían no envurullo a tradución castelá.

Matar a un reiseñor

2008-12-23T05:16:00.005-04:00

Hai tempo que non a vexo, tampouco Verán do 42, pero é un filme que teño mitificado da miña infancia, un filme que debería ser de visión obrigada nas escolas. Todo nel é perfecto, comezando por estes extraordinarios titulos de crédito deseñados por Stephen Frankfurt, a musica de Bernstein, Atticus , os nenos, Duvall e o repelente paxe de Truman Capote, amigo da infancia da malograda Harper Lee, autora da novela. Remata o ano e morte do seu director trae unha melancólica airexa de tempos vedraños.

Saturnalia

2008-12-22T05:04:00.009-04:00

Cos meus mellores desexos para todos neste solsticio de inverno no que os romanos celebraban as festas saturnais, vai este humilde agasallo chamado Escritorio Galego. Nel, os nosos escritores meteranse na súa cociña literaria entre potas e tixolas para revelarnos cal é a súa receita creativa. Comeza a serie O Monstro das galletas da literatura galega. Agardo que vos guste.

A miña intención, agradecendo a colaboración dos autores que xa participaron e dos que o farán no futuro, será pendurar unha entrevista semanal tras o paso destas festas. Este é o adianto.

Ambrosio no Casino

2008-12-19T06:40:00.005-04:00

Verme aí de finalista, a carón de Martin Amis e Montero Golez. emocióname e xa é premio suficiente.

O zapato xusticieiro

2008-12-15T05:16:00.007-04:00

Podería falar hoxe da morte de dúas extraordinarias mulleres do século pasado, Amalia, icona moral e Bettie, icona pop, mais supoño que a imaxe do día é a do zapatazo a Bush. Ben pouco castigo semella ante a infinda ladaíña dos seus crimes. Ben pouco castigo..

O abandono do galego

2008-12-12T07:14:00.018-04:00

Cando en calquera conversa ou faladoiro me mostro partidario da inmersión lingüística e da discriminación positiva en favor dos galego-falantes no acceso á función pública, todo o mundo mírame alucinado coma seu eu fose un rapaz deses que queiman fotos dos borbóns e bandeiras españolas. Eu simplemente son pesimista sobre o futuro da nosa lingua e penso que o único xeito de deter o seu esmorecemento é ese. Agora o Consello de Europa (páx 119 do seu informe) ven e dáme a razón. Agardemos pacientes a resposta dos nosos dirixentes, aínda que moito me temo que será unha ladaíña de dúbidas e escusas coma sempre que toca falar do galego. Eu ficarei coa mesma a cara de parvo e gastando sona dun perigoso radical nacionalista deses que algúns queren pendurar de non se sabe onde.
Un dos nove tradutores da xustiza galega dos que fala a nova foi o que hai uns meses traduciu o meu primeiro recurso de casación perante o Tribunal Supremo. O problema non é poñer máis tradutores, a xustiza precisa antes de máis funcionarios e xuices, senón que todos os actores que nela interveñan fagan máis pola nosa lingua. Eu levo anos presentando todos os meus escritos forenses en galego, pasando máis traballo, pois non podo acudir aos típicos formularios dixitalizados que están todos en castelán, pero orgulloso de facelo na miña lingua.

(grazas a r.r. polo tirón de orellas e a documentación)

Actualización 15/12: Extraordinaria anotación de Landoa sobre este asunto en resposta as veleidades lingüísticas do ínclito constitucionalista da Voz.

Ambrosio en Arousa

2008-12-12T05:11:00.003-04:00

Hoxe andarei por Vilagarcía no Clube de lectores do Colectivo Casa-Escola para debullar con eles os segredos e as grallas de Festina Lente. Será as 20.00 no Auditorio de Vilagarcía, Aula 1, 2º andar. Quedades todos convidados.

U-la literatura galega

2008-12-10T08:03:00.002-04:00

Parto da base de que a AGE é moi libre de artellar os seus premios como lle pete. Mais tamén penso que os mesmos están, non só para premiar ao mellor, senón para destacar e visibilizar ante público o mais relevante da produción editorial galega da última témpada, por iso é un chisco sorprendente a selección dos finalistas do premio Anxel Casal ao libro deste ano. Vexamos:

1º Son moitos finalistas, sete. Se lle queren dar certa cobertura mediática resulta imposible. A xente lerá a nova nos xornais que se dignen a sacala e non quedará con titulo ningún na cabeza.

2º Entre eles hai dúas obras de consulta, un ensaio, un albúm ilustrado e un comic. Só hai destacable na colleita literaria do ano o libro de Caneiro e de Docampo?

3º Non hai ningunha obra de teatro nin poesía entre eles.

Amais existe unha categoría específica para o libro ilustrado, que me parece moi ben dada a relevancia das nosas editoriais nese eido. Pero porque non hai unha de poesía ou de teatro ou de ensaio tamén? Por que non eliminar este caixón de sastre e facer unha categoría específica para cada xénero?

En fin penso que todo isto supón estragar o que debería ser o evento anual máis relevante das nosas letras.

Unha lectura amena e substanciosa

2008-12-10T06:31:00.006-04:00

Deixovos unha nova anotación no, ultimamente un chisco abandonado, obradoiro da rúa d´Armada na que comento unha nova crítica de Festina Lente.

Xornal de Galicia

2008-12-09T04:59:00.002-04:00

Benvidos e moitos parabéns !

Culturgal 08

2008-12-05T00:14:00.003-04:00

O domigo botarei o día no Cultur.gal e pola tarde asinarei exemplares de Festina Lente no stand de Xerais a todo o que queira na compaña de Rubén Ruibal e Chano Eiroa. Vémonos e boa ponte.

Peter Pan doente

2008-12-04T00:04:00.000-04:00

When a child doesen´t read, imagination disappears

Que sería de Peter Pan, da Cinsenta e de tantos e tantos outros personaxes da nosa infancia se os rapaces deixasen de lelos. A campaña de lectura do Servizo de Alfabetización Canadiano danos a resposta: estarían todos agoniando nun hospital ou esmorencendo nun asilo.

Vía Babar

Que veñen os rusos...

2008-12-02T05:52:00.004-04:00

... e tamén os xubilados de Florida a quen lle pagaremos a peaxe da AP9 (72 millóns de € por ano) ata o 2048 (grazas á prórroga do infausto Ansar na concesión) para que eles tomen o sol nos Everglades e beban mojitos feitos por barmans cubanos.

Supoño que o Citigroup estará investindo parte dos cartos cos que xenerosamente os agasallou o vaqueiro Bush na operación. Entrementres, os políticos galegos cacarexando coma galiñas chocas corricando polo curral sen saber que facer e as caixas galegas, que deberían estar para estas cousas, gozando dunha carteira industrial de participacións en moitos casos de dubidoso ou nulo interese estratéxico para este país. Así nos vai e así seguiremos, sufrindo arreo os atascos na ponte de Rande, un firme nefasto e unha peaxe desorbitada na primeira arteria viaria da nosa terra, que carece a ademais de calquera outra alternativa viable (o da N-550 é de arrepío).

Aínda que moitos non o crean , hoxe é un día triste. Estragouse unha oportunidade de controlar o noso destino, de que sexamos nós os que fagamos este país. Unha mágoa.

Folerpas

2008-12-01T06:51:00.003-04:00

Onte a media mañá estábamos xa no alto de Fontefría que nos recibiu cuberto de neve e case deserto. O nenos felices cantaban panxoliñas e botaron a correr polo monte cos seus trineos. Os adultos axiña os imitamos e durante unhas horas de lecer todos volvemos ser rapaces entre chanzas, xogos e e gargalladas. Comezou a nevar con forza e todos, pequenos e maiores, miramos cara ao ceo coas bocas abertas papando folerpas coma peixes que boqueaxen fóra da auga. Logo, de súpeto, coma nunha miraxe, saiu un tímido sol e repusemso forzas: unhas galletas para os nenos, café quente e oporto para os pais e nais. Mudamos a roupa enchoupada e baixamos a Cañiza onde nos agardaba un gorentoso cocido.
Polo tarde os nenos insistiron en repetir e o alto era unha tolería con cohes aparcados a un lado e outro, ocupando os carrís, e con centos de persoas brincando na neve entre a brétema. Durante un hora xogamos de novo ata que apareceu a garda civil e comezou a multar a todos os que estaban aparcados. Saímos a lume de carozo aínda mollados, con algunha multa por certo, e paramos na Lamosa a tomar un cafeliño con torta de améndoa e noces. Meu fillo dixo que fora o mellor día da súa vida cos de Nadal e Reis. Pola noite as gargalladas da miña filla durmida se inzaban pola casa mentres lembraba en soños un día inesquecible. Eu deiteime tarde e aínda levaba no corpo o remol da xornada.

Descalza en el infierno

2008-11-28T05:26:00.004-04:00

A primeira páxina do Mundo de hoxe non ten desperdicio por populista, hipócrita e noxenta. A dereita máis radical do estado español e os seus medios afíns xa beatificaron a súa particular Xoana de Arco, azoute de rojos, maricóns, machorras, ateos e cheguevaras.
O triste do caso é que ninguén neste país estaría hoxe falando do que pasa en Mumbai se a princesiña descalza non chega a andar por alí. Escoitar o seu melodramático relato arrepía: coa displicencia dunha nova rica queixase da ausencia dun plan de evacuación no hotel, logo deixa tirados a todos os seus compañeiros -que afouta capitana de barco!- e foxe ás alancadas polas cociñas co seu séquito de afectos, e para rematar o conto baten cunha muller ensanguentada á que ninguén axuda e deixan abandonada. Que noxo...! E calo xa, porque senón remato no xulgado.

Malviviendo

2008-11-27T13:24:00.013-04:00

O que se pode facer cunha presada de euros (corenta para ser exactos), moito talento e paixón.

Vía Tati Mancebo

Cristofobia

2008-11-25T06:02:00.007-04:00

Se alguén ten interese en saber se padece dese terrible andazo chamado cristofobia, pode ler aquí os seus oito síntomas e autodiagnosticarse. Non teñen desperdicio.

Panificadora

2008-11-24T05:20:00.005-04:00

Vigo é unha cidade da desmemoriada, unda cidade "do que puido ser", e todos temos unha débeda con ela, unha débeda que temos que saldar. E debemos comezar pola Panificadora, un singular edificio industrial que en calquera outra ciudade europea xa estaría restaurado e sería coidado como a alfaia que é. Por todo isto Salvemos a Panificadora.

Centaurea Cyanus

2008-11-21T06:09:00.008-04:00

Foron estes, días de insomnio e escrita intensa que me fixeron deixar un chisco abandonada esta bitácora. Xa vai alá case un terzo da novela e é o momento de facer un relanzo, tomar distancia e agardar polo veredito dun lector cualificado. Xorden así as dúbidas e os medos. Aquela inicial intención naturalista ou costumista creo que se perdeu. A historia foi collendo o seu propio fío e é a voz do seu protagosnsita a que me guía, quizabes por un camiño trabucado, pero é o que el escolleu. Eu, o único que podo, facer é prestarlle as miñas palabras. Ser o mero intérprete dos seus desexos.