Settecento

As afinidades electivas

Quizabes a calidade que mellor nos defina aos blogueiros sexa o desencanto. Ciclicamente, melancólicos, certificamos a nosa morte e redactamos o noso propio obituario.

Esmorecen os xornais en papel, disque tamén os libros, e agora a este ladaíña interminábel de cadáveres seica tamén hai que engadir o blogomillo. Asistimos ao noso velorio, soterrámonos e os máis crentes reencarnámonos nun perfil que din que nos define, pero que reduce as nosas vidas a unha listaxe de gustos e preferencias tan baleira coma esa soidade da que renegamos. Procuramos centos de amigos e agregámolos nese patio de rexoubas tan grande e solitario coma un deserto. Cada gran, un amigo. Todo eles collen nunha presada de area que cando nos decatemos esluirase entre os nosos dedos. Volvemos coleccionar cromos coma cando nenos; cambiámolos e durante un tempo vivimos coa ilusión de completar o álbum, que de seguro ficara nun recuncho poeirento.

Estamos en crise, si, mais a unión fai a forza. Concentrémonos, sumemos esforzos e recursos e conformemos un só equipo. Eu xa calcei as botas e partir de agora xogarei neste novo campo. Nuns días irei afacéndome e percorrerei a banda coma sempre.

O sitio do meu lecer

Marchou Antonio Vega, fican as súas cancións.

Tarde piaches, meu!

Coligit, expurgat, innovat e ás veces fala, aínda que mellor estaría calado.

Parabéns, Monsieur Giraud

Hoxe cumpre anos o gran Moebius e quero darlle as grazas por todas as horas de lecer coas que me agasallou nos últimos 25 anos. Grazas por Bueberry, por John Difool, por Arzach, polo Maior Fatal, por Jim Cuttlass, polo Incal, polos mundos de Edena , pola Venecia celeste...

Woods

Levo semanas enganchado a esta canción do novo EP de Bon Iver, cuns versos moi sinxelos que repite arreo e cun marabilloso tratamento da súa voz acada este fermosísimo resultado:

I'm up in the woods

I'm down on my mind

I'm building a still
to slow down the time

Galegao

Levo todo ano acudindo os luns pola tarde ao conservatorio co meu fillo e o seu bombardino. Aló agardo dúas horas por el para traelo de volta canda dúas amigas e compañeiras. A ida atravesamos sempre a Avda. de Castelao e dende primeiro día en que me preguntou quen era o tal Castelao, eu debúllolle todos os luns parte da súa vida e obra e el anda un chisco alucinado de que fose tantas cousa: político, escritor, ilustrador, pintor... Este luns cando xirabamos na rotonda diante do Alcampo, falamos:

―A Castelao le gustaba mucho el gallego, no?

―Abofé que si, xa cho contei.

―Pues si tanto le gustaba bien se podía llamar Galegao y no Castelao.

Recoñezo que tardei en collelo e mo tivo que explicar, pero logo escachamos os dous a rir coma parvos. Eu pola súa brincadeira e el, supoño, que satisfeito pola súa enxeñosa ocorrencia.

Correlingua

Escritores galegos para qué?

Moi atinado e de obrigada lectura o artigo de hoxe de Ferrín.

MUSA GALEGA

Aturei a gala da entrega dos Mestre Mateo á espera de que alguén saise en defensa da nosa lingua. Tras moitas referencias a paralise do sector por mor da crise e do troco de goberno tivo que chegar a gran BELEN REGUEIRA para poñer as cousas no seu sitio. Belén non necesita dun premio para que moitos saibamos que é a mellor comunicadora deste pais de ananos, e como tal defendeu a nosa lingua e a dos nos fillos ("o coñecemento sempre suma"), valente e sentida, dun xeito que me emocionou. Mágoa dun plano do conselleiro de Turismo nese intre, pois andaba por alí co seu rostro cosmopolita. Mentres outros fican incomprensiblemente calados, ela falou ben alto e ben clariño.
Máis tarde un dos premiados agrdeceulle de xeito persoal o seu discurso e adicou o seu premio ao seu fillo Nuno, creo que se chamaba, a quen coñecen polo alcume do neno que fala galego no barrio da Coruña onde vive. Eu quero darlle azos a ese pai para que siga na loita. Eu rendinme hai tempo; meu fillo entrou na primaria coma galego falante e en Nadal xa perdera a súa lingua. A miña filla malia que lle falamos en galego case non o emprega, o seu compañeiro de xogos, o seu irmán e o seu principal referente idiomático. Ulos están os seus dereitos cívicos ? En ningures, ese dereitos só existen para os castelán falantes.
Grazas Belén, no meu nome e no dos meus fillos Lucas e Zoe.

A casa do Vagabundo

Este sábado día 2 de maio falarei de O Carteiro de Bagdad con Rivadulla Corcón na Radio Pública Galega a partir das 14.30, quedades todos convidados.

A aceifa...

...xa comezou e o gran caudillo das hostes da amabilidade lingüística baixou o seu polgar condenando a morte a todos aqueles infieis que non falén en cristián.

(Sobre a ilegalidade da medida os seus complacentes asesores xurídicos poden dicir misa pois dende o primeiro ano de facultade aprendiase que una norma de rango inferior non pode derogar unha superior como se pretende facer: a orde presidencial, xa de por si de dubidosa legalidade competencial, de que a inspección de educación dite tal circular supón unha derogación ímplicta do decreto do galego, pasándose polo forro toda a xerarquía normativa. E mentres tanto o modelno conselleiro de educación mirando cara a outro lado e precupándose das subvencisóns dos colexios do Opus que discriminan por razón de sexo ao seu alumnado. O outro día o mestre Xabier Docampo chamabanos a resistencia pácifica, pero isto pinta moi mal, as agresións sucédense unha tras outra. Imos ter que tomar as armas, é a nosa lexítima defensa.)

Patas de peixe

Hai xentiña que non aprende e segue a traballar pola nosa culturiña. Hoxe, ás 20.30 na sala Ultramarinos de Compostela (Casas Reais 34) e coa compaña musical do grupo Stranniki un fato de arroutados presentan a nova editora Patas de Peixe que xa ten nas librarías unha mágnifica e coidada edición de O incrible neno devorador de libros do gran Oliver Jeffers que vos recomendo a todos. Benvidos sexan estes pobres toliños.

A culturiña

A nosa non é unha Cultura con maiusculas, é unha culturiña para andar pola casa en bata e chinelas e non saír nunca a rúa, non vaia ser que nos avergonce ou se arrefríe. Unha culturiña de corpo 12 que xamais acadará a altura precisa pois só mirá para os seus pés e cae seguido no vitimismo. Unha culturiña chea de artistiños locais que cortos de miras nada teñen que dicir alén do Padornelo. Unha culturiña de escritores que se limitan e porfían teimudos en empregar unha neolingüa, un dialecto artificial conservado grazas a un feixe de labregos analfabetos. Unha culturiña á que, de cando e vez, lle chove un premio nacional, pero só por aquilo de gardar as formas.
Somos un fato de limitadiños que precisamos dun berniz cosmopolita e políglota como o do que presume o Conselleiro de Turismo. Como seica ainda ten chea de cocacolas e sandwichs de polo a neveira da súa casa en Nova Iorque, podería ir organizando nela estadías e residencias de artistas e escritores galegos. Así poderíamos caer da burra dunha vez e unirnos a esa gran Cultura global, que é o que este país precisa para sair dunha vez por todas do seu atraso secular.

Nihil Obstat

Deixovos unha nova anotación no obradoiro da rúa d´Armada cunha nova crítica de Festina Lente, quizabes a derradeira, aparecida esta fin de semana no sumplemento cultural do ABC.

25 de avril, sempre

Hoxe é un día extraño, emotivo e alegre por unha banda etriste pola outra.

Made in Galiza

O políglota e cosmopolita conselleiro de Turismo non fala catalán na intimidade como Aznar, mais le uns versos dese perigoso radical de esquerdas que é Ferrín antes de durmir. E cóntanos máis e máis cousas perante unha coca-cola e un sanwich:

"La cultura gallega está muy bien pero limita, prefiero la cultura hecha en Galicia"

"... fomentando o de Galicia ou que se produce en Galicia, non só o que abrangue o adxectivo galego . No meu mandato proxectarei a cultura que se fai aquí, sexa quen sexa, na lingua que sexa."

Día do libro... galego

Se estades estomballados no voso sofá,
podedes mercalo aquí ou acolá.

(Aviso: este post axústase estritamnete aos novos protocolos
de amabalidade lingüística)

De crucifixos e bandeiras

De todos os austeros fastos dos novos conselleiros de onte chámame moito a atención que nun estado aconfesional como o español sega sendo noticia que dous deles prometeran o cargo, Educación e Traballo, cando o sorprendente e que oito deles aínda o xuraran, deben de ser conselleiros pola graza de Deus e non polo dedo de Feijoo ou de Louzán. Amais, toda a cerimonia faise perante un crucifixo e unha bibilia, en fin...
Nas súas primeiras declaracións todos eles, coa lección ben aprendida coma un fato de mainiñas ovellas, dixeron aquilo de programa, programa e programa; agás o conselleiro de Turismo que anda coa perrencha do Xacobeo 2010. Todo cheira a un presidencialismo atroz, co Presidente acumulando máis e máis competencias, igualdade incluida, e esculcando aos seus dez mágnificos para que ningún saque os pés do prato.

Logo produciuse o relevo ante os seus predecesores e aí a que refulxiu cal supernova foi a conselleira de Traballo e Benestar, á que "algo le chirriaba y le producía alergia": no despacho de Quin só ondeba a bandeira galega, e ela ipso facto encargou unha bendita enseña nacional, xa sabedes a española, a única nación que para eles existe no estado español, e unha europea tamén por aquilo de disimular. O que non aclarou foi o tamaño da mesma, xa a vexo un domingo destes nun suplemento envurullada nela coma un ninfa de Boticelli. Dende logo esta muller vai dar xogo, e senón ao tempo. Por certo, algúns semella que seguen en campaña e non baixan do seu infame cabalo.

Distopía

O corpo do J.G. Ballard, probalablemente un dos mellores e máis influintes escritores da segunda metade do Século XX, e un dos meus preferidos, regresou onte á terra agostada e deixou baleiro o seu escritorio. Nesta foto conversa con gran J.L. Borges. Sempre pensei que nesa conversa había un grande novela que xa quederá sen escribir ou quizabes non? Vaian estes vellos versos na súa lembranza.

CAR CRASH

Anacos de cristal pingan na autoestrada
e o sangue e o tempo
estouran en millóns de glóbulos vermellos.