Todo o nada

Esta portada xa é historia do blogomillo. Parabéns Marilyn.

Síntomas

O mesmo día que un feixe de anónimos blogueiros comiamos churrasco e bebíamos licor café producíanse dous feitos sintomáticos do feble estado da nosa cultura carente de debate e o de menor xesto de audacia ou modernidade:

1º Por un lado era reelixido o actual presidente da RAG sen que se presentase ningunha outra candidatura alternativa.

2º Na noite dos primeiros Premios da Edición era elixido coma autor do ano 2005, repito do ano dous mil cinco, Xosé Luís Méndez Ferrín.
E coma libro ilustrado do ano 2005, volvo a repetir do ano dous mil cinco, un de Luis Seoane.

Xantanza do blogomillo 05: conclusións

1ª:Os que estaban son, máis non estaban todos.
2ª Metabloguear é o peor e hai que tunear os blogues, Ascarida dixit.
3ª: Que vello me sentín enfronte dalgúns blogueiros dez ou quince anos máis novos.
4ª Mágoa que Mariademallou non fixese uso do seu botiquín laranxa de urxencias poéticas.
5ª: Que bo estaba o licor café.
6º Os da mesa do lado cantaban máis e mellor: hai que ir pensando nun himno do blogomillo.
7ª A musa e o muso do blogomillo: IC e FV.
8ºLevámonos todos demasiado ben, fai falla algo de polémica entre nós.
9ºFoi un pracer saudar, beber, comer e falar con vostedes.
(algunhas fotos na de Paleón)

Agasallo

Este é o meu humilde agasallo de Nadal para todos vos, agardo que gocedes léndoo como o fixen eu escribíndoo.
Sairá do prelo en febreiro editado por Tambre.

Tópicos

A afamada profesora e crítica literaria ao falar do premio afirma:
"pero a frescura e o esforzo de non facer alardes de erudición, e pola actitude humilde e discreta que amosa, sempre pensei que a autora era unha muller.."
Polo tanto a sensu contrario e como autor masculino, eu son reseso, fantasma, fachendoso e lingoreteiro.

Aviso de navegantes

Concordo co post de Kavafinho. Unha vaga de priapismo adolescente estase a estender coma un andazo polos comentarios anónimos dalgúns blogues.
Non, se ao final estámoslle dando a razón ao poeta editor.

Corrección

Andei estes días ensarillado nas correccións dunha noveliña xuvenil que sairá do prelo para a primavera. O texto xa pasou pola man do corrector e agora tócame a min coma autor a ardua tarefa de rematalo. Ven isto ao caso da pouca repercusión que ten este traballo no mundo editorial galego. Case ningunha editora pon nos créditos do libros os nomes dos correctores, só me consta nos da editorial española El Acantilado, onde chegan aparecen ata os nomes do primeiro e o segundo e ata un coordinador segundo me comenta o meu benquerido editor.
Asemade nos premios da Edición do 2005 a celebrar pola AGE o próximo 17 de Nadal non se recolle ningún premio neste sentido.
Creo, que nun sistema literario coma o noso, a súa función é de especial relevancia e debería ser recoñecida dalgún xeito. Cumpriría con comezar a poñer os seus nomes nos libros.

O home que sabía demasiado

Sentados no sofá o sábado á noitiña, os nenos dormen e ti folleas unha revista. Nas súas páxinas 24 pares de zapatos: seis pares para o día, seis de salón, seis para a noite e seis de sandalias. Pregúntasme se sabería escoller os que máis che gustan. Ergo a cabeza do meu libro, boto unha ollada rápida e sinalo axiña os segundos de arriba dende a dereita, unhas merceditas marróns. Ti sorpréndeste da rapidez do meu acerto e comentas que non pode ser bo que te coñeza tan ben.