Estrelas

No primeiro nº do ano de A Nosa Terra, pax.21, que podedes atopar nos quioscos, a consellería de cultura felicítanos o 2006 cun firmamento de estrelas galegas para a cultura do mundo, un cultura para construír o país que soñamos. Gustaríame saber quen foi ou funcionario ou asesor astronómico que fixo a delirante relación estelar chea de ananas xa extintas e ata unha estrela dobre, e esqueceu algún dos astros máis sobranceiros e tamén dos máis novos e audaces do noso firmamento cultural no eido das letras, da música ou das artes. Unha mágoa.
Algún articulista na Voz de hoxe pretende anexionar á nosa cultura aos escritores galegos en castelán, coma se Navokov repousase no panteón das letras rusas ou Conrad no das polacas. O que ten que que ler un a estas alturas do partido.

Os Mellores do ano

Coma os libros, bandas deseñadas, DVDs e os CDs amoréanseme e pasan os días sen que teña un intre para lelos, velos e oílos, moitos dos aquí seleccionados poidan que sexan de anos anteriores pero eu descubrinos este ano, asemade pasáronseme moitas novidades. Nestes tempos que vivimos a miña percepción, comoa criación, fragméntase polo que nalgúns casos non podo escoller unha obra completa.

Verbas

Galegas: Es aqueo ”A culpa foi de Max Weber ” de Ramón Caride, Edicións Xerais e “Xeonllos” de Francisco Castro, Espiral Maior.
Estranxeiras: “Sin heroismos, por favor”, de Raymond Carver, Bartleby editorial e “Esperando al enemigo” de Gonzalo Calcedo Juanes, Tusquets.
Galegas ilustradas: Luces que se acenden e se apagan de Ramón Trigo, Kalandraka.
Estranxeiras ilustradas: Casa Vacía de Ramón Trigo, Anaya.

BD

Estranxeira: "Panopticum" de Thomas Ott, La Cúpula.
"Madre, vuelve a casa" de Paul Hornschemeier, Astiberri

Sons

Canción galega: “Se ti queres” , de Guadi Galego e Guillerme Fernández
Canción estranxeira: Ex aqueo para “Porque es Domingo” de Tarik y la Fabrica de colores, “Galang” de M.I.A. e “La revolutión ne sera pas télevisée” de Experience.

Imaxes

Serie TV: Lost
Documental: Carrilanos de Rafael Cid.
DVD: Live in Chicago, de Wilco
Filme: Corpse Bride, de Tim Burton

Arte

Galega: Souvenir de Fran Herbello, Espacio Anexo do MARCO
Estranxeira: CHIKAKU, tempo e memoria en Xapón, MARCO

Blogues

Post: Ex aqueo ao Nome dos parentes do Ollo da vaca e No camiño de AQUI
Serie de posts: As mulleres do Kamikaze I-V de Cidade cero

23.59.60

Din no xornal que o ano 2006 comezará cun segundo de máis. Un segundo novo pero igual que tódolos outros para incrementar as estatísticas do ano de mortes, andazos, desgrazas e inxustizas. Un segundo máis para a maldade e a ruindade do home.
Que alguén pare ese maldito reloxo dunha vez por todas, por favor.

Fogar de Breogán

Nunhas horas farei co meu fillo algo que nunca fixemos xuntos: sentaremos no sofá e veremos un partido de fútbol na televisión, e cantaremos o himno, e berraremos e axitaremos as nosas bandeiras, e cando marquemos o primeiro gol... estouparemos.

Perda

Despois de cinco anos, tres pisos e milleiros de quilómetros percorridos, meu fillo rachou polo eixe dianteiro o seu ferrari, coma el o chamaba, botando unha carreira coa irmá polo corredor da casa. Apareceu emocionado no salón co volante nunha man e as rodas noutra chorando. O desgusto duroulle máis dunha hora de bagoas e laios e despois xa máis tranquilo tralos aloumiños da súa nai procurou nos catálogos dos xoguetes por un igual e ensinoumo. Eu trateille de explicar que a vida esta chea de perdas e que tras esta primeira virían moitas máis, pero que tamén gañaría e atoparía moitas outras cousas na súa andaina. Engadín tamén que as horas de lecer que pasou co seu correpasillos dende os seis meses non regresarían se mercásemos outro igual, e que as lembranzas non se poden substituír por outras. Que ese pouso que lle van deixando as persoas, os obxectos, os lugares e as vivencias son o que o van conformando devagar para converterse nun homiño.
Parece que quedou máis convencido ca min, pois xa me vexo co torpe que son facendo bricolaxe caseiro para ver se llo dou amañado, o que non penso é mercarlle un igual, creo.

Corpos novos mortos en traxe de baño

Onte en Cuatro emitiron unha indignante reportaxe sobre o tsunami. Relataron a catástrofe dende a parcial perspectiva dos turistas que se salvaron polos pelos en Tailandia e tiveron que sufrir a incomodidade dunhas rabuñadas e unha noite de angustia na selva á intemperie denantes de que fosen repatriados as súas cómodas casiñas do primeiro mundo. Pobriños eles. Dos máis de douscentos mil mortos de alí, da situación actual dos refuxiados en tendas e choupanas sinxelamente nada de nada, as frías cifras e nada máis.
Algunhas das verbas dos sufridos e emocionados turistas non tiñan desperdicio. Un médico francés relataba que o que máis lle impresionara e non esquecera eran os corpos novos mortos en traxe de baño – corpos occidentais, claro- e un sueco afirmaba que polas noites aínda oía o ruxido das ondas que se achegan cara el. Dos cadavres de milleiros de tailandeses aboiando nas augas ou pendurados das palmeiras nin unha palabra.
Había unha imaxe que definía a perfección a nosa arrogancia de indestrutíbeis habitantes do primeiro mundo. Nunha terraza a beira da praia e coa onda mortal case enriba deles un fato de turistas fumando tranquilamente ollaban coma babiolos cara o espectáculo dunha morte segura.

Nadal

Hai anos que xa non nos facemos agasallos nestas datas. Onte sentados no sofá as raiolas do derradeiro sol do ano quecían os nosos corpos cansos, namentres os nenos xogaban sobre a alfombra voadora cos seus xoguetes novos nun mundo inocente do que fai tempo fomos expulsados. O meu mellor agasallo é ver o reflexo deles nas túas meniñas de carambelo.

Glutamato Yeyé

Nunca comprendín a ansia voraz e o apetito desmedido que provocan nos meus fillos, na pequerrecha de 17 meses tamén, os jojitos ou gusanitos ou patatillas e que non se producen con calquera outra lambetada das que comen. Descóbrese agora segundo un estudio dunha universidade que un aditivo que conteñen especialmente estes petiscos salgados, o E-621 ou glutamato monosódico, incrementa nos ratos a voracidade ata un 40%.
Dende hoxe mesmo meus fillos deixan de ser coma cobaias de laboratorio.