Trebón

Os refugallos do Wilma enxergándose na boca da ría.

Revolución silandeira

Onde antes ficaba unha empresa de traballo temporal hai hoxe unha froitería.

Batedora

A finada de miña avoa sempre me dicía que fixera mal negocio en non casarme, que perdera a oportunidade de facer un bo enxoval. Lémbrome que cando me independicei fai nove anos agasalloume cunha batedora, trebello que para ela debía ser un dos máis fondos alicerces de calquera convivencia de parella e abofé que tiña razón. Con ela fixemos moitas tortas, biscoitos salsas e cando chegaron os nenos, as súas papas de froitas.
Este ano escangallouse e mercamos unha nova que so durou uns meses, hoxe leveina ao servizo técnico a arranxala. O nacho díxome que a reparación a cubría a garantía a pesares de ser por mor dun mal uso, díxome que agora estes aparellos son unha merda e que non se poden usar máis dun minuto deseguido sen darlles un descanso, que moitos accesorios pero o motor non vale nadiña.
A finada de miña avoa tamén me dicía que as cousas non se facían coma antes e abofé que tiña razón. Nós seguimos xuntos, dende unha avesía tardiña de novembro de fai case vinte anos e seguiremos a facer tortas, biscoitos salsas e papas de froitas.

Tódolos nomes

Vivimos nun tempo no que as verbas abandonan os libros e en ringleiras coma afoutados guerreiros encamíñanse ao campo de batalla. Alí en nome da moral, da relixión ou da ideoloxía dalgúns ou do politicamente correcto úsanse coma armas de destrución masiva. Das vellas guerras médicas ou púnicas chegamos a estas guerras nominalistas. Do sacro matrimonio dalgúns, ás nacións dos outros ou a guerra do ministro da guerra que non a quere.
Queremos que saquen as súas suxas mans das verbas, que as ceiben do seu cárcere político e moralista e que estas libres volvan a galopar nas chairas impresas na procura do lector que atento e sen prexuízos goce delas.

Ao Cesar o que é do Cesar

Fai anos que dende o lapis do carpinteiro non sae algo tan bo como o artigo de hoxe en memoria de Haro no País. Unha auténtica marabilla supoño que creada baixo a sombra silandeira do finado.
Eu botaba en falta as súas verbas poderosas, a súa capacidade para facerme un nó na gorxa sean caer na pucharca do sentimentalismo, en fin, a súa clarividencia.
Agardo que ese Oeste do que tanto se fala sexa o regreso do creador que deixou abraiado con ningún cisne e cun millón de vacas.

Breaking News

Houbérame gustado viaxar nese avión que fai unhas semanas e durante tres horas vou en circos sobre un aeroporto ianqui para gastar todo o seu combustíbel antes de facer unha aterraxe de emerxencia. Ser un daqueles viaxeiros que pensaban que aquela sería a súa derradeira viaxe namentres asistían estarrecidos en directo a súa propia fin nas pantallas de TV. E durante tres horas mudar nun atafegado contábel que co seu lapis puntea no libro do debe e do haber da súa existencia.

O home duplicado

De volta do traballo no bus recibo un chamada dunha amábel teleoperadora dunha entidade bancaria que me informa que bloquearon a miña tarxeta pois foi duplicada e onte mesmo trataron de sacar con ela 300 € nun caixeiro de Madrid e 500 € noutro de Barcelona. Por sorte a miña conta estaba nos seus acostumados números vermellos e non levaron nin unha chica. E durante uns intres sentinme coma un pequeno deus que na súa ubicuidade ficaba na mesma mañá en Vigo, Madrid e Barcelona á vez.

Lelo

Dixéranlle que tiña cancro facía un ano e que xa non tiña remedio. Tódolos luns collía a linea para ir ao hospital e agardaba tomando unha chiquita na taberna de toda a vida coa boina calada na súa faciana de elefante branco. O mesmo día que regresou á terra, vizoso leito das nosas existencias, a súa cunca, despois de meses afastada, voltou coas demais ao seu estante.