Que poucos somos...

... e que mal nos levamos, canto nos envexamos e que pouco nos queremos. Vai todo isto pola polémica arredor do último García Barros (ver o foro do Cartafol), o especial do Babelia sobre as “Letras Gallegas” ( ver comentarios no blogue de Brétemas) ou Murgía de López Silva etc. etc. Dende logo temos o que nos merecemos, case desexo que o sucesor de Pérez Varela sexa do seu mesmo partido.
Supostas corrupcións de xurados, ameazas de accións legais, desculpas, falsas ou verdadeiras, aceptadas ou rexeitadas, premios amañados, editores cómplices. Se me da tempo axito todo na cocteleira e sáeme a novela gañadora do García Barros do 2006.
Case estou contento de perder un premio tras outro, pois o día que gañe algún, mimadriñaquerida, vexo o meu nome arrastrado pola rede. Aínda que polo menos o avogado xa o teño na casa.
Vouno confesar, xa non aturo máis pero non llo digades a ninguén, leo a Jaure e a Caneiro e gozo cos dous. Agardo que ninguén me retire dos seus favoritos ou das súas ligazóns polo recoñecemento desta escura perversión literaria.

O meu indictivo no carné de cópula da ninfa II

de: indicativo: TVN-7557
para: indicativo: Ninfa 6786
cc: Ninfa6786@**********.com
data: 10/05/2046
asunto: Xofre
prioridade: urxente


O sintético e repetido roibén
tinxe a inmensa bóveda que nos abeira
do cinsento exterior que nos rexeita,
somos alleos no noso propio mundo,
inimigos do que nos abrangue
e que agora se vindica
con acuguladas chuvias de xofre,
chúmbeas folerpas,ávregos refachos de azougue,
enferruxada sarabia e ondas de aceda morte.
Somos forasteiros nesta terra estraña
baixo a inmensa bóveda que nos gorece
da vingativa natureza que nos desbota
e non se esgota
día tras día, hora tras hora,
minuto a minuto, segundo a segundo,
teimuda e incesante na súa xenreira.

O meu indicativo no carné de copula da ninfa

de: indicativo TVN-7557
para: indicativo Ninfa 6786
cc: Ninfa6786@**********.com
data: 7/05/2046
asunto: Futuro
prioridade:urxente


O futuro
non existe meu amor,
vivimos nel,
coma os embrións inviábeis
que de tódalas castes
aboian no formaldehido
dos laboratorios de rexeneración humana,
mudados espécimes levedados na linfa encetada
dunha SOCIEDADE que se di NOVA

Proxecto Ninfa

Ante a frustración que me invade pola falta de resultados, dos premios e das editoriais deste país, á que hai que engadir a miña natural preguiza e as queixas do meu benquerido Naufrago que me reprocha polos poemas que posteo ás veces e que a el xa lle son coñecidos, comezo hoxe unha andaina lírica que pendurarei semanalmente. Non teño maior pretensión de que este público ou escaso, dos vosos comentarios depende, compromiso sirva de aguillón para o meu caletre durmido.
O celme dos versos romántico-futuristas-epistolares que seguiran nos vindeiros meses é unha evocadora frase lida no libro de Ramon Caride “Soños eléctricos” que ademais sérvelles de título, supoño que o autor saberá perdoarme o roubo.

Tic Tac

O tempo pasa.
Nas datas de caducidade das tapas dos iogures que acochamos na friaxe da neveira.
No bandullo de atleta daquelas vellas instantáneas na praia.
No po dos raiados elepés de jazz mercados fai anos nun chambo naquela infernal viaxe de fin de semana a Londres.
Nos libros mancados polas adicatorias de aniversario dalgún coñecido hoxe lonxano.
Nos esquecidos ritos de iniciación, bico ou condición.
E o tempo pasa.
E lembrámonos dos nosos pais coa mesma idade que agora temos nós.
Que vellos nos parecían.

Autodenuncia

En cumprimentodo dos meus deberes de bo e honrado cidadán deste páis e para público coñecemento, en especial da asesoría xurídica da Momia, declárome autor intelectual ou cooperador necesario ou cómprice ou encubridor do filme HQB! aos efectos legais oportunos.

O vello Simbad voltou das Illas

Transcribo textualmente a nova que recolle hoxe o diario de balde QUE! Ed. Vigo, na súa paxina 22:

Literatura
El escitor Alvaro Cunqueiro presenta esta tarde en la Casa del Libro su último libro titulado “Viajes y yantares por Galicia". A las 20 horas.

Non penso perdelo.

Lois Pereiro DLG 2006

Únome a campaña blogueira de María e a reivindicación Jaure, pero en vez de postear un poema de Lois, poño este daquel Rivas co que tanto gozaba, hoxe perdido para sempre no rodopío mediático.
Sempre pensei que falaba deles dous, de dous soñadores chimpando nas pucharcas nas calexas daquela capital onde as metáforas e as loias agromaban dos sumidoiros elevándose ao ar coa incerteza do futuro. Agora esas mesmas calexas fican esvaradías por unha mulime de lembranzas e ideais estragados e a certeza do que nos agarda inzase por tódolos recunchos como unha vagarosa morte doce.

Poetas

Caínlle folerpas azuis pola sombra dos ollos.
Se nos damos présa,
dixo cun sorriso,
poderemos saír na Gran Enciclopedia Galega.
Efectivamente, os nosos apelidos estaban na fin do alfabeto.
Pero aquel inverno de Madrid
coñecimos unhas mozas
que aprazaron a nosa entrada na Historia.

Manuel Rivas, Ningún cisne
Sotelo Blanco Edicións, 1989.