Sexamos coma Lot

Xúntanse este días algúns feitos que me dan moi mala espiña para o reconto do luns en Pontevedra.
Unha pitón perdida en Ourense, un barco cargado de coque, que non de coca como sería o habitual, que embarranca ata dúas veces na ría, a constatación estadística de que este é un país mais para morrer que para nacer, o décimo aniversario dese arrepío televisivo que é Pratos Combinados. Parecen agoiros desa maldición bíblica que nos pode caer outros catro anos máis.
Pero resistamos e non ollemos cara atrás como aquela anónima muller que rematou convertida nunha estatua de sal.
Sexamos coma Lot, miremos cara adiante, cara ese novo hourizonte, percorramos ese camiño de esperanza que nos agarda.

O meu indicativo no carné de cópula da ninfa III

de: indicativo: TVN-7557
para: indicativo: Ninfa 6786
cc: Ninfa6786@**********.com
data: 21/05/2046
asunto: Mai
prioridade: urxente




Non poderás aniñar xamais no meu ventre
pois non teño embigo
nin voz de mai nin o seu van nin o seu agarimo.
A música da miña infancia
é o silencio
do continuo e mecánico latexar
do berce incubadora que me arrolou,
polos seus ollos
dous escintilantes leds vermellos,
pola súa face
unha pantalla de plasma de alta resolución,
polo seu sorriso
o mesmo código binario a cotío,
pola súa voz
o incesante zunido dun relé
que responde aos meus saloucos e chíos
cunha anestésica dose de soma
cun acougo de calafríos.

Mea culpa

Non pensaba falar de política neste blogue pero deixeime levar pola voraxine eleitoral e a decepcióne e a inquedanza polos reusultados fixo o resto. Hoxe xa máis repousado tras ler tódolos cálculos e contas posíbeis que manteñen viva a esperanza prometo con cometer o mesmo erro outra vez. Volvo ao rego e todos tranquilos, ainda que o momento histórico que estamos a vivir ben merecía as arrroutadas dos últimos días. O luns celebrarei a caída do Antigo Rexime borrando tódolos posts referidos as eleccións pois formaran xa parte do remuíño toldado desa historia que xa dura dezaseis anos e que todos queremos esquecer axiña.
De penitencia vai un novo poema da ninfa que visto os comentarios recadados vai camiño de morrer de éxito.

20 DE XUÑO

Cando espertei, O Dinosauro aínda seguía alí, ao menos unha semana máis.

Algunhas dubidas

Para levar mellor o incrible resultado e a espera, fixémonos no accesorio ou non tan accesorio.

1º Sobre o famoso CERA

Consultados os dicionarios, da RAE , o María Moliner ou de Manuel Seco, non atopo explicación semántica algunha paro o termo “residente ausente”,ou resides ou non resides, non hai outra opción posíbel. Ausencia e residencia son dos termos que se contradín.

Existe un vello aforismo latino que di: Absentia longa et mors aequiparantur.


2º Sobre a cobertura televisiva.

Foron alucinacións miñas froito da inquedanza ou os dous voceiros do informativo popular, o moreno e a loura, demudados ao comezo da xornada polo resultado das logo erradas israelitas mudaron a medida do escrutinio nun indignante xogo de lúbricos sorrisos e olladas, que alcanzou o éxtase despois da declaración do Dinosauro ?

Alguén ollou o lamentábel papel do bronceadísimo e excelentísimo señor director da EGAP no debate da Segunda? e a súa xenreira con Guerreiro? Supoño que sería froito do seu nerviosismo ante a posíbel perda do seu ben remunerado cargo.


2º Sobre Pepiño

Cometería un erro tan grande coma facer esas declaracións senón tivese clariñas as contas? un experto matemático coma el, licenciado naquel congreso federal que consagrou o talante ZP.

MÓVETE POR UN PAÍS NOVO

O domingo xa o sabes
nin á praia nin ao monte
nin friameira nin neveira
todos a Botalos
que estamos fartos
do que fan cos nosos cartos,
que dos seus xeitos
estamos cansos
tras dezaseis longos anos.

Segundo Rexurdimento

O Comisario político Jesús Pérez Varela, sinala hoxe no seu popular xornal de cabeceira que dende a proposta Galicia, Terra Única ata o actual programa Galicia, Camiños da Concordia contribuíuse a que Galiza realizara, na década final do século XX e no primeiro lustro do XXI, O seu segundo rexurdimento...

Salientou ademais que estase a chegar a unha nova economía da cultura e do patrimonio e que hoxe, ao redor dun 15% do PIB de Galiza é industria cultural, que non Cultura engado eu.
Non sei se incluíu o custo do faraónico mausoleo da Momia no monte Gaias, ver O Pais de hoxe, ou o do Luar ou o de Pratos Combinados ou o do SuperMartes, ou o das gaitas e saias escocesas ou o das subvencións por informar aos medios de comunicación nos devanditos cálculos.
Citou tamén as 342 novas infraestruturas, casas de cultura, edificios multiusos, bibliotecas, teatros ou salas de exposicións. En oitos anos tocamos a 42 por ano, a 3,5 por mes, engado eu.
A Cultura coma infraestrutura é unha nova achega deste grande pensador, que merece por méritos propios unha entrada na 2ª edición do Dicionario Galego de Filosofía que ven de saír do prelo.


PD. Manda Carallo! Un segundo rexurdimento e Alonso Montero sen decatarse e estudando aínda a probe Rosalía.

Cristal, orvalho e punhal

Morreu onte Eugenio de Andrade uns dous máis grandes poetas portugueses, vaian estes versos seus en lembranza de quen atopou nunhas sinxelas verbas núas aquilo que moitos procuramos nunha abafante carreira que xamais remataremos.
Vaian tamén por esas nais e polos seus fillos afogados onte nas augas balorentas da nosa indiferenza e polas verbas que xa non pronunciaran xamais, polas súas verbas que xa ninguén escoitará, polos seus berros, polos seus risos, polos...


As palavras


São como um cristal,
as palavras.
Algumas, um punhal,
um incêndio.
Outras,
orvalho apenas.
Secretas vêm, cheias de memória
Inseguras navegam:
barcos ou beijos,
as águas estremecem.
Desamparadas, inocentes,
leves.
Tecidas são de luz
e são a noite.
E mesmo pálidas
verdes paraísos lembram ainda.
Quem as escuta? Quem
as recolhe, assim,
cruéis, desfeitas,
nas suas conchas puras?

De “Coraçao do día” (1958)