Pasatempo

Na viaxe do fin de semana os nenos (meu fillo máis eu) pasárono pipa. El comportouse coma un pequeno homiño e a pesares dos seus cinco anos percorreu case enteiro o paseo da fraga na mañá domingo a esculca dunha lontra que non deu visto. Non nos puidemos mergullar no río pois agora esta prohibido, iso si pescadores remexendo o fondo coas súas botas había abondo, aínda que el emocionado mollou os pes nas súas augas frías que mudan de cor a cada paso do camiño. O mosteiro restaurado perdeu parte do seu misterio e encanto. Antes as súas ruínas axexaban entre os carballos dando pé a lendas agora perdidas.
Pero o que máis lle impresionou foron as marabillas do Parque (bastante abandonado e sen un so cartaz ou panel indicador) e demostroume unha vez máis que a imaxinación e a capacidade de suxerir aínda que teña un século poden abraiar a un neno deses do século XXI criados nos tetos da imaxe dixital, do 3D, do evidente e do mastigado.
Recoñezo que o neno do pasado que hai en min se emocionou pero tamén o fixo M. que non o coñecía. Sorprendeunos aos dous a similitude de parte das covas e galerías coas do Güell, consultei na rede e comprobei que a súa construción é coetánea. Estaría bo que Gaudí coñecese este parque e se inspirase nel. Daba para o argumento dunha boa novela (a vida dos seus creadores tamén).
Meu fillo oíunos falar da coincidencia e explicámoslle onde quedaba este novo parque, quen o fixera e como era. Agora leva tres días cismando en que o próximo sábado temos que ir a Barcelona a velo.
Un día destes haberá que levalo. Todo sexa pola triunfo da imaxinación.

Viaxe

Este fin de semana voltarei ao territorio da miña infancia. A aqueles longos veráns que parecían non ter fin.
E pasearei co meu fillo polas calellas encostadas e procuraremos a sombra baixo os soportais.
E tomaremos a tapa de ensaladilla no Nevada, que xa non sabe coma antes, e comeremos tamén a saborosa costrada da miña tía.
E ensinareille a fraga, cos seus xigantes fieitos xurásicos e os eucaliptos que todo o asolagan, e cruzaremos o río polas pontes colgantes.
E mostrareille tamén a rocha da Pía dende onde me mergullaba na augas frías, e o esteiro agora enlamado onde pescaba sollas con arpón e a ponte de ferro onde ás veces nos pillaba o tren cando íamos a praia.
E subiremos ata o mosteiro, e tamén ao Castelo e ao Torreón.
E correremos polo prado onde facía voar aquela cometa de Fanta.
El regresará canso e feliz.
Eu tisnado pola feluxe nostálxica do pasado.

Ollo por ollo

Non xustifico nin lexitimo o de hoxe a beira do Támesis, pero non é de estrañar.
Temos que ser conscientes de que non podemos protexernos nin a nos nin a nosos fillos duns tolos. Non podemos poñer un garda en cada esquiña en cada recuncho das nosas vidas.
O problema non é o terrorismo en si, o problema son as políticas e as actuacións dos nosos gobernos polo mundo adiante. O problema está en Chechenia, en Palestina, en Iraq, en Guantánamo, en Nixeria, no Iemen...e na nosa indiferenza e desprezo polos seu sufrimento
Os corenta mortos en Londres encheran mañá as portadas dos diarios, os milleiros do resto do mundo acocharémolos no escuro e fondo tobo das nosas conciencias.
Os actos deses tolos somentes os representan a eles e aos da súa grea, os dos estados, os nosos civilizados estados do primeiro mundo, representan a todos os seus cidadáns.
O noso maior inimigo é a pobreza, a fame a ignorancia, non a relixión de Alá.

O meu indicativo no carné de cópula da ninfa IV

de: indicativo: TVN-7557
para: indicativo: Ninfa 6786
cc: Ninfa6786@**********.com
data: 30/05/2046
asunto: Arañeira
prioridade:urxente



TVN-7557 é o meu indicativo
tatuado na pel coirenta da miña caluga,
técnico de vixésimo nivel o meu oficio
gravado nas miñas mans esgrevias
e na resistencia dos músculos e tendóns
das miñas costas e pernas,
a mansedume o meu condicionamento
marcado no meu entendemento,
SacuL o meu alcuño por min elixido
no recuncho de liberdade
que aínda nos queda a todos os que fedellamos
nas enferruxadas entrañas desta grande arañeira
que nos acubilla e nos ten prisioneiros
coma estarrecidos insectos ante a inminencia
do que descoñecido e voraz se achega

Desta foi

Os tempos son chegados. Movémonos por un País Novo.
Que o vexamos.(Como exemplo eu deixo o tabaco)

Capitáns de quince anos que fomos

Fai vinte anos destas fermosas e melancólicas verbas:


...E me chamas de amigo
cando a miña cabeza sobre o teu peito
non volveu a estar deitada
cando a miúdo nos zoupa o medo
cando perdín as túas costas
cando atopamos só baleiro

meu amigo

...E me chamas de amigo
con un fiíño de voz
ou un sorriso nervioso
que da a entender a túa desgana
cun vulgar apertón
dunhas mans sempre suadas

meu amigo

...E me chamas de amigo
se arriamos as nosas bandeiras
capitáns de quince anos que fomos
para ser agora dous descoñecidos
non me chames de amigo
se me vas a deixar doído

meu amigo.


Descoñecido, Devocionario (GB 1985).

Os húmidos monólogos das cisternas de noite

Hoxe a RAG escolle o homenaxeado do DLG 2006, o meu candidato e do de María e do Jaure é Lois Pereiro. Entendo que a súa elección suporía a saída da naftalina e a entrada na modernidade dunha festa que esmorece ano a ano. Un proposta tan arriscada que unha institución tan inmobilista supoño deixara de lado.
O que me sorprende son os nomes dalgúns dos outros candidatos: un excelente escritor reintegracionista, (iso non sería arriscado sería un suicidio), dous descoñecidos exiliados ilustres con escasa obra coma case sempre , e pásmense un boticario cineasta.
O dito, o monfortino sen dúbidas. Un xeógrafo das verbas que un día describiu esta Cartografía

Cal morto xa
ou vencido
falo sen min
e durmo
no desastre

Debera ser posible
facer mapas do odio
e os húmidos monólogos
das cisternas
de noite
descifrar

San Xoán

Miña filla lembras aquela primeira noite aínda sendo unha cativa en que te levei a festa dos fachucos e das teas, premías a miña saia xaspeada e non saías de antre as miñas pernas. Todo era misterio, sombras e tebras, vagalumes laranxas polas leiras e enxames de insectos que fuxían da santa compaña das labaradas que co seu lume purificaba as terras, milleiras, prados e eiras, labregos e animais que as traballan e tamén ás mulleres que na súa coraxe levan os sucos da seca e das malas colleitas.