Contra a violencia de xénero

Cando vexo a meu fillo de cinco anos xogar coa súa cociña ou mudar un cueiro a un boneco ou axudarme a pasalo aspirador os domingos pola mañá, ou a súa irmá de dezaseis meses xogar cos coches ou cos actión man, sei que ese é o camiño. Educar en igualdade.

Manifestación

Onde andaba a popular Elisa Nogueira co seu vizoso pelexo e o seu bolsiño inglés cando os galegos manifestábanse contra a incompetencia e as mentiras do chapapote ou contra unha guerra ilegal?

FAKTORIA

Presentouse o martes no Verbum esta nova editorial cun proxecto moderno de LIX e a intención de cubrir algúns dos grandes ocos do mercado editorial galego: BD, libros ilustrados para adultos, libros de arte. Os seus dous primeiros e atractivos lanzamentos un Bestiario, e un libro do pintor e ilustrador Ramón Trigo. A presentación modélica, música en directo, intervención ao vivo do artista e cun gravado seu de agasallo,. Ao día seguinte no diario local nin unha soa referencia ao acto nas páxinas de sociedade e cultura, onde se destacaba o quinto centenario da Garda Suíza.
Nota: por que en todos este actos recorrese sempre a música clásica ? é que o resto das músicas non dan verniz cultural ? non houbera quedado mellor nun proxecto para moz@s que se define coma moderno un caixa de ritmos ou unhas percusións ou un dillei ?.

Mª Vitoria Moreno

Onte cando comezaba a reunión da ANPA que presido da escola do meu fillo unha nai fuxiu de malas maneiras en canto empecei a falar en galego. Xa nunha anterior reunión queixárase de que as nosos comunicados e os da escola estivesen en galego, engadiu ademais que dun tempo a esta parte a nosa lingua inzarase por tódolos recunchos, recoñezo que me puxen un chisco borde cando lle respondín. A nai en cuestión non é galega pero leva na nosa terra máis de quince anos. Ben isto a conta do feito de que onte finou Mª Vitoria Moreno, estremeña de Valencia de Alcántara que pese a principiar a súa carreira literaria en castelán pasouse logo a galego, comprometéndose fondamente coa nosa terra e a nosa lingua nuns tempos en que non era doado. Vaia este post en homenaxe ao seu exemplo de muller comprometida coa nosa lingua.

Ámote

Fai vinte anos prometerámonos que pasase o que pasase, vasos escachados e batedores, atopariámonos diante do vello cárcere, despois xulgado e agora museo, para saber das nosas vidas. Hoxe é o día, 22 de novembro. Esperto moi cedo co renxer dos meus ósos e óllote durmida ao meu carón. Achégome ao teu corpo e prémoo forte cos meus brazos e acompaso a miña respiración coa túa de húmida serea durmida. Volvo durmir. Non é necesario que acuda a cita. As nosas vidas son unha. Vasos escachados e batedores.

¡ Franco, Franco, Franco !

Hai que ter memoria, coñecela nosa historia para non repetila. Calquera rapaz@ nov@ que onte abrise a Voz polo medio e medio levaríase a simpática imaxe dun vello ditador con meigallo, gran arquitecto, galeguista - o que hai que oír- e amante do mar, detallista, que non dicía tacos, de grande resistencia física e urinaria, e con moito sangue frío. Da represión física, moral e intelectual, dos mortos, da delación coma sistema de vida, da tortura sistemática non se dicía nin unha palabra. E o perigo que ten reducila historia a mera anécdota.

Un mundo de xente incompleta

Estraño á parte de min que deixei atrás. Sei, que no revirado camiño que todos percorremos sen ollarnos gañei moitas outras cousas. Que son outro, nin mellor nin peor, pero outro. Pero ás veces boto en falta a aqueloutro: ao famento que se ía comelo destiño a trabadas, ao viaxeiro soitario que ía facelo coast to coast pola vella autoestrada 66, ao editor daquela Lesmia que ía remexer os alicerces da poesía galega dos 90 e hoxe esmorece nun arquivo do vello ordenador. Volvinme previsíbel, sei por adiantado cada paso que vou dar e o ronsel das miñas pegadas na area da praia e unha infinita liña recta que as ondas non son quen de borrar.
Isto pásame por matinar un outonizo domingo pola mañá oíndo vellos temas dos Planetas.

Blogs na Voz

Subscribo verba por verba o que di Martin Pawley no seu post de onte (Non poño enlace porque coma gutemberiano reciclado isto do hipertexto supera as miñas escasas habelencias informáticas) sobre o especial sobre os blogues no Culturas da Voz do sábado, incluído o do vehemente artigo de Mr. Wind.
Eu mesmo coma blogueiro citado sentín un chisco de vergoña ante a ausencia dalgúns dos meus favoritos e doutros veteranos do blogomillo.