Pro-Texta 06

" Vale máis un programa infantil en galego na tele que mil habanas"

De enterros e tartarugas

Houbo un detalle no enterro do ex-presidente que me gustou e ata me emocionou: a saída do congreso do féretro do avó os seus netos ían tras del, algún deles eran moi pequerrechos e incluso un levaba muletas.
Na nosa casa hai uns meses que morreu Tuca, a tartaruga do meu fillo que levaba con nós cinco anos. A súa nai deume a nova unha tarde e durante uns intres ollámonos sen saber moi ben que facer. Eu, afouto, collina e boteina ao lixo tras contemplala durante uns intres na súa lánguida morte cos meus ollos engradados. Despois, falamos e decidimos, covardes, agocharlle a lutuosa nova aos nenos, mais que nada pola pequena que só ten tres anos. Pero vaite ti a saber porque a partir dese día, e tras ficar case esquecida no seu acuario na terraza, os cativos preguntaban seguido por ela. Unha noite, farto de tantas preguntas, ollei a súa nai e confeseime con eles: Tuca fuxira e caera na finca de traseira da casa onde agora vivía feliz en liberdade. As bágoas e os saloucos axiña comezaron e en pixama dirixíronse á terraza para tentar albiscala entre a herba. O desgusto duroulles uns días, e aínda hoxe de cando en vez asómanse a fiestra e procuran por ela con saudade.
Supoño que todo isto debe ser consecuencia do noso agnosticismo familiar, do noso ateísmo militante na educación dos fillos. Cónstame que a familia do ex-presidente é moi relixiosa e coa naturalidade da súa fe e devoción falarían cos netos da morte do seu avó e de que agora estaría no ceo ollando cara a eles. Nós, crendo, que máis alá non hai ren, agás a continua transubstanciación da materia en enerxía no infindo ciclo da vida, acovardámonos e mentímoslles aos nenos.

Book autopsies

As múltiples e variadas posibilidades dun libro calquera, polo artista Brian Dettmer.

Os derradeiros

Seica só somos 140.000 os mohicanos que resistimos.

Principio e final

Levo case un mes desintoxicándome tras oito meses de escrita febril. Sempre me pasa cando remato unha novela. Despois, estou unhas semanas nas que son incapaz de ler ou escribir ren e nesas xornadas de lacazán só me entreteño con diarios ou revistas ou mergullado en Iberlibro na procura de documentación para o futuro. Folleo algún libro, si, mais axiña o desboto un chisco canso de tanta letra impresa. Aínda que desta volta este estado xa dura de máis e comezo a preocuparme, pois me sorprendo diante do televisor perdendo o tempo e vendo cousas incribles. Ás veces penso senón será unha caste de síndrome, coma a de Bartleby.

Malia esta preguiza que me invade, teño xa dous novos proxectos nos que barallar: teño a historia, os lugares e os personaxes, mais me falta o fundamental. E contra o que se conta neste interesante artigo, eu son un home de finais. E que? Pois que ata que o teño non me poño diante do teclado. E non falo de saber como remata a historia, iso téñoo claro, senón de ter os últimos parágrafos escritos e aquelados. Ata que teño a seguridade de telos atopado non comezo a escribir.

O dos comezos está ben, hai algúns fantásticos, mais penso que son fogos de artificios, salvas que poden non levarnos ao máis absoluto dos baleiros. Cantos libros estragados por mor dun final apresurado ou que non responde ás expectativas creadas? Un feixe. Cantos libros estragados por unha mal comezo? Ningún.

De todos os xeitos, confeso que o ano pasado andei obsesionado co primeiro e prodixiosos parágrafo dunha obra, coas primeiras 44 liñas dunha novela, que logo me derrotou e non rematei. Malia todo penso que é o mellor comezo que lin na vida. É máis, tentei comezar unha novela cun longo parágrafo como ese e saín escaldado. O libro comeza así:

“Los copos de nieve, que vuelan trazando arcos, han cuajado de estrellas las paredes de los edificios anexos, y también la ropa de los primos, cuyos sombreros ha arrebatado el fuerte viento que sopla, procedente del Delaware. Los muchachos ponen los trineos a cubierto, secan y engrasan con esmero los patines, depositan los zapatos en el zaguán de la entrada trasera y, con los pies enfundados en las medias, bajan a la gran cocina, donde desde la mañana reina una agitación en absoluto improvisada, un bullicio acentuado por las resonantes tapaderas de varias ollas y cacerolas con estofado, y por la atmósfera, que huele a las especias que se utilizarán para los pasteles, a frutas peladas, a sebo y azúcar caliente. Los muchachos, tras bajar precipitadamente y, entre golpes rítmicos de batidor y de cuchara, pedir y birlar lo que pueden, prosiguen su camino, como hacen cada tarde de este nevado Adviento, hacia una confortable sala que hay en la parte trasera de la casa, cedida desde hace años a sus alegres desmanes...”

25 de abril sempre

Grândola, vila morena

Terra da fraternidade
O povo é quem mais ordena
Dentro de ti, ó cidade.

J.G. Ballard...

...leva escribindo sobre nese escritorio os últimos 47 anos baixo a advocación da extraordinaria reprodución dun perdido lenzo de Paul Delvaux. Este ano poida que sexa o derradeiro pois, segundo confesou nas súas memorias publicadas hai uns meses en UK, padece un cancro incurable. Remexo nos andeis da casa e atopo máis dunha ducia dos seus libros. Na miña opinión estamos perante un dos máis importante escritores ingleses da segunda metade do século vinte, para min cunha obra moi superior a calquera dos seus contemporáneos. Iso si, ten enriba del o estigma da literatura de xénero, de ciencia ficción ou fantástica, e por iso xamais estará na quenda do Nobel, só o acariñaría nun presente visionario como afirma Rodrigo Fresán, e tampouco estará na biblioteca da meirande parte dos lectores. Da influenza da súa obra no traballos de moitos creadores doutras artes é exemplo a exposición que proximamente lle dedicará o CCCB.

Malia todo, a súa obra é un dos máis certeiros, lúcidos e crueis análises da sociedade postmoderna, do seu malestar e corrupción. Un escritor incómodo que nos cuspe a verdade á cara cunha escrita pulida como a metalizada e lúbrica carrozaría dun vehículo de combustión interna.

Eu, acotío, soño co seu libro Milenio Negro. Con espertar un día e contemplar no horizonte as labaradas nas urbanizacións de acaroados e nos automóbiles de gama alta queimados polos seus propios e insatisfeitos propietarios. A revolución, silandeira, achégase.

O regreso

Caneiro regresa, coa máis extensa novela da literatura galega segundo el afirma, e engade tamén:

“Á literatura galega fáltalle ambición. Falta ambición nos escritores e no sistema literario.”

“...A literatura galega é moito máis que literatura IBBY e o guerracivilismo”

Tras cinco anos de baldeira reflexión semella que segue a ser o de sempre. Unha verdadeira mágoa