terça-feira, novembro 08, 2005

Vacas e vinilos

Este domingo pola tarde ollaba o documental sobre Pucho Boedo que gravei da TVG o sábado cando meu fillo de cinco anos abraiado exclamou ¡QUE CD MÁIS GRANDE! ao ver no televisor un LP. Eu, sinceramente, quedei avergoñado, e coa culpa proéndome fun ao armario e saquei o vello prato e os discos e dinlle unha lección de arqueoloxía analóxico musical. O trebello gustoulle e pasamos a tarde pinchando unha ecléctica selección de vellos LPs e singles, de cando en vez o pícaro mudáballes a velocidade e ría a cachón coas voces distorsionadas namentres eu melancólico afundíame nos sons dun pasado case esquecido.
Soaba The Cure mentres el chimpaba no sofá e pensei en cantos nenos do seu curso virían un prato e terían nas súas mans un vinilo. Seguramente tantos como os que viran muxir a unha vaca na corte.

6 comentários:

Anónimo disse...
Este comentário foi removido por um administrador do blogue.
Edu disse...

...e mira que escoitar un disco de The Cure baixo de revolucións debe ser unha cousa ben sinistra!!

Peke disse...

E aínda foi bo que non estivesen raiados os discos ou a agulla en mal estado.

Laurindinha disse...

Ei, The Cure, que marabilla...

Veloso disse...

Dúas cuestións: aquí onde me tes declárome fan incondicional de Pucho Boedo, alá onde estea. Súmome ás propostas para que algún ano destes se lle dedique o Día das Letras Galegas.
Segundo asunto: fixéchesme lembrar unha anécdota da miña prehistoria persoal. Xa van alá uns quince anos dun programiña de pretensións literarios que fixen en Radio ECCA, xunto a algúns amigos marabillosos (entre eles Laura Caveiro, á que saúdo para o caso de que lea estas liñas). Nunha daquelas sesións literario-trapalleiras, a Antonio Rey e a min ocorréusenos unha maldade. Inventamos unha cantante galega, Dolores Bidueira, investigadora da nosa cultura e vocalista de singulares condicións. Fixémoslle unha suposta biografía, esaxeramos todo o que puidemos e, ao final, puxemos con veneración un disco seu. Era a cántiga "Amoriños collín", de Amancio Prada, pero a 45 revolucións por minuto. Se tes a man algún disco do xenial berciano, fai a proba. Poderás escoitar a auténtica e xenuína Dolores Bidueira. Un saúdo.

adelita disse...

velaquí un temperamento romántico, si señor :-P e mais olle qué bo para o seu neno, ter un mundo que descubrir e alguén que poida ensinarllo ;-)