quinta-feira, maio 25, 2006

Xurado

Teño dende fai uns días sobre a miña mesa os orixinais. Nos seus versos un feixe de poetas puxeron as súas máis fondas arelas, coma fixen eu xa fai máis dun ano. Sinto unha enorme responsabilidade, non me sinto capaz de xulgalos pero teño que facelo. Nunca pensei que estar da outra banda puidera ser tan complexo. Agardo acertar co meu veredicto

5 comentários:

torredebabel disse...

penso que a primeira condición para acertar cun veredicto é precisamente pensar que a tarefa que tes diante é de unha "enorme responsabilidade". Apertas e moita sorte!

Marinha de Allegue disse...

Confía no teu criterio...

Unha aperta de convencimento.
;)

acedre disse...

Seguindo co dos xogos populares.
Cando eu era pequeno e vivia en Vigo os rapaces xogabamos ao coito. Mudeime e pasaron os anos e descubrin que habia un coito en castelan ben distinto ao noso "escondite" de rapaces.

Kami disse...

Acedre: chegado de Oregón con ganglios nos sobacos, antes de botarlle unhas canastras dominicais en Samil cos Beach Boys de fondo, paraba moito no Calvario. Carezo de datos sobre ese interesante pasatempo, malditasea. Ilústreme sobre esas prácticas, pero sen acritude. Como era o choio?
:-)

acedre disse...

Non ten malicia ningunha, o coito e o xogo do escondite. Diciamolo os rapaces do barrio de Couto Alto, A Rola e Ribadavia. Cando fun ao Porrinho con dez anos ali non lle chamaban coito e enterrei o nome ata que apareceu o coito castelan.